0

چگونه با فعال کردن Intel XMP از حداکثر سرعت رم رایانه بهره ببریم

اگر رم پرسرعتی برای رایانه خود خریداری کرده‌اید، احتمال زیادی وجود دارد که سیستم شما از حداکثر سرعت رم استفاده نکند. معمولا تا زمانیکه تنظیمات مرتبط با رم را به صورت دستی اعمال نکرده باشید یا Intel XMP فعال نباشد، رایانه شما از نهایت سرعت رم بهره نخواهد برد.

Intel XMP چیست؟

سرعت استاندارد رم از طریق JEDEC تنظیم می‌شود. حتی اگر شما رمی خریداری کرده باشید که در تبلیغات آن اعلام شده که سرعت آن بیشتر از حد استاندارد است و از رم یاد شده در یک مادربورد مخصوص گیمنگ هم استفاده کرده باشید باز هم سرعت این قطعه به میزانی که در تبلیغ اشاره شده نیست و در عوض نهایتا سرعت آن در حد استاندارد خواهد بود.

در هرحال، در این مرحله نیازی به مراجعه به بخش Bios و اعمال دستی تنظیمات مرتبط با رم نیست. هنگامی که یک رم جدید خریداری می‌کنید، در مقداری از حافظه آن یک یا دو Intel XMP ارائه می‌شود. Bios شما قادر به خواندن XMP ها و پیکربندی خودکار تنظیماتی که تولیدکننده رم شما انتخاب کرده، است. 

اگر از پردازنده‌های AMD استفاده می‌کنید، احتمالا می‌توانید AMP را به جای XMP فعال کنید. در واقع AMP نسخه AMD همان XMP است.

چگونه تنظیمات رم خود را بررسی کنید

امکان بررسی تنظیمات رم از طریق ویندوز وجود دارد. نرم‌افزار CPU-Z را از این لینک دانلود کرده و پس از اجرای آن و روی تب Memory کلیک کنید. حالا تنظیماتی که برای اجرای رم شما پیکربندی شده را مشاهده خواهید کرد. این داده‌ها را با آنچه در تبلیغات رم شما اعلام شده مقایسه کنید. اگر قطعات رایانه را خودتان سرهم کرده‌ و تا بحال XMP را فعال نکرده‌اید، به احتمال بسیار زیاد تنظیمات رم شما به نحوی است که سرعت آن روی حداکثر تنظیم نشده است.

XMP

چگونه XMP را فعال کنیم

برای فعال کردن XMP، شما باید به بخش Bios رایانه خود مراجعه کنید. سیستم خود را ری-استارت کرده و دکمه مربوط به انتقال به Bois را فشار دهید. این دکمه در هر سیستمی ممکن است متفاوت باشد ولی معمولا پس از شروع بوت دستگاه نام این دکمه مشخص می‌شود که معمولا یکی از کلید‌های Esc، Delete یا F2 یا F10 است. اگر دقیقا نمی‌دانید با فشردن چه کلیدی می‌توانید به بخش Bios دستگاه خود وارد شوید، به راهنمای مادربورد خود مراجعه کنید.

پس از ورود به ‌Bios سیستم، به دنبال گزینه‌ای به نام XMP بگردید. این گزینه ممکن است در بخش تنظیمات اصلی قرار داشته باشد. همچنین امکان دارد گزینه یاد شده را در بخش تنظیمات پیشرفته Ram مشاهده کنید. علاوه بر این در برخی از سیستم‌ها، گزینه مورد بحث در قسمت overclocking نیز وجود دارد.

XMP

XMP را فعال کرده و یکی از پروفایل‌ها را انتخاب کنید. درحالیکه ممکن است دو پروفایل جدا از هم را در این بخش مشاهده کنید، اما در بیشتر مواقع فقط یکی از آن‌ها را می‌توان انتخاب کرد. در بعضی شرایط نیز احتمالا فقط امکان فعال یا غیرفعال کردن XMP وجود داشته باشد.

اگر دو پروفایل را برای انتخاب در دسترس دارید، اغلب این دو پروفایل شبیه به یکدیگر هستند. البته به احتمال زیاد در این حالت شما فقط امکان انتخاب پروفایل ۱ را خواهید داشت. در هرحال، سعی کنید در صورت امکان هر پروفایلی که مشاهده می‌کنید را فعال کنید و موردی را در حالت انتخاب قرار دهید که سرعت بیشتری را به شما ارائه می‌دهد. پس از اعمال این تغییرات به محیط ویندوز برگشته و نرم‌افزار CPU-Z را مجددا اجرا کرده و در نتیجه تغییرات اعمال شده را مشاهده کنید.

منبع howtogeek

 

0

داغ داغ:آیا یک مادربرد با پشتیبانی از Intel و AMD به صورت همزمان طراحی شده است؟

در ماه آوریل هستیم و احتمال مشاهده "دروغ آوریل" چندان دور از انتظار نیست.هر معرفی در زمینه های تکنولوژی در این روزها می تواند به عنوان شوخی در نظر گرفته شود اما در بسیاری از موارد این اطلاعات واقعی است.هم اکنون تصاویری از یک مادربرد با توانایی های خاص از برند MSI منتشر شده است که به مانند یک طوفان،وب سایت ها و منبع خبری را در می نوردد.

 

این محصول یک مادربرد مدولار است که می تواند از پردازنده های اینتل و AMD پشتیبانی کند.این مادربرد در 5 قسمت یعنی محل قرار گیری حافظه های رم،پردازنده و مدار فاز،اسلات های توسعه (PCI) و چیپست قابل تعویض است.قطعات قابل تعویض در این مادربرد بسیار جالب توجه هستند و به چند قسمت تقسیم می شوند یا به عبارت ساده برای هر بخش چند قطعه مدولار مد نظر قرار گرفته است.مدت های بسیاری است که کمپانی ها به دنبال یک مادربرد مدولار هستند.مادربردی که بتوان بخش های سخت افزاری آن را به آسانی ارتقاء داد بدون آنکه کاربر محبور به ارتقاء کلی مادربرد و پلتفرم باشد.به عنوان مثال تعویض چیپست هایی که می توانند در قسمت مادربرد موثر باشند و یا تغییر در رابط های SATA و PCI به تعدادی که معمولا مورد استفاده است.در بسیاری از موارد برخی از بخش های مادربردهایی که خریداری می کنیم به هیچ وجه تا آخر عمر سخت افزارها مورد استفاده قرار نمی گیرند و این در حالی است که از سوی دیگر احتمال نیاز به یک اسلات PCI-E اضافی می تواند موجب تعویض کلی مادربرد گردد.

به همان مقدار تعویض پردازنده نیز می توان آسان باشد و تنها به وسیله تعویض بخش چیپست و سوکت پردازنده،از پردازنده های یک کمپانی دیگر استفاده کرد.پردازنده های اینتل نیز در سوکت های مختلف فعال هستند.مانند 2011 و 1151.در صورتی که نیاز به تعویض پردازنده باشد،می توان با تعویض دو بخش تمامی کامپیوتر را ارتقاء داد.برای یک مثال دیگر می توان حافظه های رم را در نظر گرفت.همانطور که می دانید پردازنده های نسل ششم اینتل،اسکای لیک،از هر دو استاندارد DDR4 و DRR3 پشتیبانی می کنند.در صورتی که حافظه های DDR4 بیش از حد گران باشند،می توان ماژول ها را با نمونه های DDR3 تعویض کرد.

 

آیا چنین چیزی ممکن است؟

از نظر فنی بله. تولید چنین مادربردی می تواند از لحاظ فنی ممکن باشد اما توجه دقیق به تمامی مولفه ها برای اتصال و هماهنگی بسیار مهم است.از آنجایی که بسیاری از پلتفرم های اینتل از مسیر DMI 3.0 مابین پردازنده و PCH استفاده می کنند،می توان با یک تعریف ساده هماهنگی مابین قطعات بسیاری را موجب شد.در زمینه ارتباط PCB نیز می توان به وسیله یک لایه ی کلی در زیر و یا ارتباط های فیزیکی،این مشکل را برطرف کرد.اما شاید یکی از سخت ترین قسمت ها مقداری خنده دار به نظر برسد.پورت های I/O.بله هر پردازنده و چیپست از مسیرهای متفاوتی از I/O و PCI پشتیبانی می کنند و این مورد به خودی خود می تواند سختی های بسیاری به همراه داشته باشد.شاید حذف برخی پورت ها در زمانی که با قطعات ناهمگون استارت می خورند،تنها راه باشد.یعنی در برخی موارد،تعدادی از مسیر ها (BUS) و اسلات ها بی استفاده باشند.

برای مثال در چیپست Z170 تعداد 20 مسیر HSIO آدرس دهی می شود.این مسیرها برای PCI-E،USB و حتی پورت های ساتا استفاده می شوند.این در حالی است که از سوی دیگر نسخه ی جدید چیپست 990FX از شرکت AMD می تواند 38 مسیر PCI را آدرس دهی کند.نزدیک به دو برابر چیپست Z170.

راه جدید برای کمپانی ها و چالش های پیش رو

بدین ترتیب کمپانی های فعال در زمینه تولید قطعات سخت افزاری می توانند ماژول های جدید را تولید و روانه بازار کنند که برای تکمیل،ارتقاء و تعویض این مادربردها کاربرد داشته باشند.اما آیا به این مسئله فکر کرده اید که ممکن است چیپست ها پس از نصب با مشکلات شناسایی مسیرها مواجه شوند؟بله این امکان نیز مد نظر قرار گرفته است.چالش پیش رو بدون بایوس های سفارشی تقریبا غیر ممکن است.پس میان افزارها نیز نیازمند تغییرات عمده ای هستند.

 

این محصول یک مادربرد مدولار است که می تواند از پردازنده های اینتل و AMD پشتیبانی کند.این مادربرد در 5 قسمت یعنی محل قرار گیری حافظه های رم،پردازنده و مدار فاز،اسلات های توسعه (PCI) و چیپست قابل تعویض است.قطعات قابل تعویض در این مادربرد بسیار جالب توجه هستند و به چند قسمت تقسیم می شوند یا به عبارت ساده برای هر بخش چند قطعه مدولار مد نظر قرار گرفته است.مدت های بسیاری است که کمپانی ها به دنبال یک مادربرد مدولار هستند.مادربردی که بتوان بخش های سخت افزاری آن را به آسانی ارتقاء داد بدون آنکه کاربر محبور به ارتقاء کلی مادربرد و پلتفرم باشد.به عنوان مثال تعویض چیپست هایی که می توانند در قسمت مادربرد موثر باشند و یا تغییر در رابط های SATA و PCI به تعدادی که معمولا مورد استفاده است.در بسیاری از موارد برخی از بخش های مادربردهایی که خریداری می کنیم به هیچ وجه تا آخر عمر سخت افزارها مورد استفاده قرار نمی گیرند و این در حالی است که از سوی دیگر احتمال نیاز به یک اسلات PCI-E اضافی می تواند موجب تعویض کلی مادربرد گردد.

به همان مقدار تعویض پردازنده نیز می توان آسان باشد و تنها به وسیله تعویض بخش چیپست و سوکت پردازنده،از پردازنده های یک کمپانی دیگر استفاده کرد.پردازنده های اینتل نیز در سوکت های مختلف فعال هستند.مانند 2011 و 1151.در صورتی که نیاز به تعویض پردازنده باشد،می توان با تعویض دو بخش تمامی کامپیوتر را ارتقاء داد.برای یک مثال دیگر می توان حافظه های رم را در نظر گرفت.همانطور که می دانید پردازنده های نسل ششم اینتل،اسکای لیک،از هر دو استاندارد DDR4 و DRR3 پشتیبانی می کنند.در صورتی که حافظه های DDR4 بیش از حد گران باشند،می توان ماژول ها را با نمونه های DDR3 تعویض کرد.

آیا چنین چیزی ممکن است؟

از نظر فنی بله.تولید چنین مادربردی می تواند از لحاظ فنی ممکن باشد اما توجه دقیق به تمامی مولفه ها برای اتصال و هماهنگی بسیار مهم است.از آنجایی که بسیاری از پلتفرم های اینتل از مسیر DMI 3.0 مابین پردازنده و PCH استفاده می کنند،می توان با یک تعریف ساده هماهنگی مابین قطعات بسیاری را موجب شد.در زمینه ارتباط PCB نیز می توان به وسیله یک لایه ی کلی در زیر و یا ارتباط های فیزیکی،این مشکل را برطرف کرد.اما شاید یکی از سخت ترین قسمت ها مقداری خنده دار به نظر برسد.پورت های I/O.بله هر پردازنده و چیپست از مسیرهای متفاوتی از I/O و PCI پشتیبانی می کنند و این مورد به خودی خود می تواند سختی های بسیاری به همراه داشته باشد.شاید حذف برخی پورت ها در زمانی که با قطعات ناهمگون استارت می خورند،تنها راه باشد.یعنی در برخی موارد،تعدادی از مسیر ها (BUS) و اسلات ها بی استفاده باشند.

برای مثال در چیپست Z170 تعداد 20 مسیر HSIO آدرس دهی می شود.این مسیرها برای PCI-E،USB و حتی پورت های ساتا استفاده می شوند.این در حالی است که از سوی دیگر نسخه ی جدید چیپست 990FX از شرکت AMD می تواند 38 مسیر PCI را آدرس دهی کند.نزدیک به دو برابر چیپست Z170.

راه جدید برای کمپانی ها و چالش های پیش رو

بدین ترتیب کمپانی های فعال در زمینه تولید قطعات سخت افزاری می توانند ماژول های جدید را تولید و روانه بازار کنند که برای تکمیل،ارتقاء و تعویض این مادربردها کاربرد داشته باشند.اما آیا به این مسئله فکر کرده اید که ممکن است چیپست ها پس از نصب با مشکلات شناسایی مسیرها مواجه شوند؟بله این امکان نیز مد نظر قرار گرفته است.چالش پیش رو بدون بایوس های سفارشی تقریبا غیر ممکن است.پس میان افزارها نیز نیازمند تغییرات عمده ای هستند.

 

0

تاریخچه پردازنده های AMD (قسمت پایانی)

پس از آشنایی با چگونگی ظهور و قدرت گرفتن AMD در قسمت اول، دوران اوج این شرکت را در قسمت دوم با هم مرور کردیم؛ زمانی که AMD با نوآوری‌های خود در ساخت پردازنده‌های ۶۴ بیت و چند هسته‌ای Athlon و Phenom همه را شگفت زده می‌کرد. در این قسمت خواهیم دید که AMD چگونه توانست APU ها را متداول کند و پردازنده‌ی مجتمع Jaguar خود را در قلب ایکس باکس وان و پلی استیشن ۴ جای دهد. در انتها به بررسی جدیدترین معماری شرکت یعنی Zen خواهیم پرداخت. 

مقاله‌های مرتبط:

AMD K10: Phenom II X2 و X3

AMD K10: Phenom II X2 و X3

سرانجام AMD نسل نسبتاً معیوب Phenom اولیه را با CPU های ۲، ۳ و ۴ هسته‌ای Phenom II جایگزین کرد. این پردازنده‌ها اساساً همگی ۴ هسته‌ای بوده و با یکدیگر تفاوتی نداشتند، اما AMD یک یا دو هسته‌ی آن‌ها را قفل کرده بود. حتی مقدار حافظه‌ی کش تمامی این مدل‌ها نیز ۶ مگابایت از نوع L3 بود.

مشخصات AMD K10: Phenom II X2 و X3

این پردازنده‌ها بین علاقه‌مندان به سخت‌افزار بسیار محبوب بودند؛ چرا که در بعضی موارد این امکان وجود داشت که بتوان هسته‌های غیر فعال شده را دوباره فعال کرد.

AMD K10: Athlon II

AMD K10: Athlon II

AMD همچنین یک سری از پردازنده‌های پایین رده‌ی K10 را با نام تجاری Athlon II روانه‌ی بازار کرد. برای کاهش هزینه‌های تولید، این پردازنده‌ها از حافظه‌ی کش L3 استفاده نمی‌کردند. مدل چهارهسته‌ای این پردازنده‌های پایین رده با نام رمز Propus شناخته می‌شدند و مدل دو هسته‌ای Regor نام داشت. مدل سه هسته‌ای این پردازنده‌ها نیز Rana نامیده می‌شد و برای تولید آن‌ها در ابتکاری جالب، از پردازنده‌های ۴ هسته‌ای معیوب استفاده می‌شد؛ به نحوی که در آن‌ها هسته‌ی معیوب غیر فعال شده بود.

مشخصات AMD K10: Athlon II

AMD همچنین از هسته‌های Deneb بدون حافظه‌ی کش L3 نیز در ساخت این پردازنده‌ها استفاده می‌کرد. هرچند این موضوع تاثیر منفی روی عملکرد پردازنده داشت، اما با توجه به وجود چندین هسته‌ی ۳ گیگاهرتزی، این محصولات همچنان عملکرد قابل قبولی از خود به نمایش می‌گذاشتند. از آنجا که با حذف کش L3 مقدار مصرف انرژی در این پردازنده‌ها به طرز قابل توجهی کاهش پیدا می‌کرد، AMD برخی از مدل‌های پایین‌رده‌ی خود را برای دستگاه‌های قابل حمل نیز عرضه کرد.

AMD K10: Sempron

AMD K10: Sempron

AMD بار دیگر نسل Sempron خود را گسترش داد تا عنوان ضعیف‌ترین پردازنده‌های خانواده K10 به آن اطلاق شود. K10 Semprons تنها از یک هسته‌ی Sargas استفاده می‌کرد که آن‌ هم از میان پردازنده‌های دو هسته‌ای معیوب Regor انتخاب می‌شد.

مشخصات AMD K10: Sempron

برخی افراد گزارش داده بودند که توانسته‌اند در برخی مدل‌ها، هسته‌ی دوم غیر فعال شده را مجدداً فعال کنند.

AMD K10: Phenom II X6

AMD K10: Phenom II X6

در سال ۲۰۱۰، AMD با معرفی Thuban و Zosma نسل پردازنده‌های K10 خود را بار دیگر ارتقاء داد. Thuban در مجموع ۶ هسته داشت و AMD در CPU هایی با سرعت کلاک ۳.۳ گیگاهرتز از آن‌ استفاده می‌کرد. AMD همچنین همزمان با معرفی Thuban از تکنولوژی Turbo Core خود نیز پرده برداشت که به CPU اجازه می‌داد تا در زمان نیاز سرعت خود را به ۳.۷ گیگاهرتز نیز برساند. این موضوع به Turban اجازه می‌داد تا از لحاظ مالتی تسکینگ Deneb را پشت سر بگذارد و از لحاط عملکرد تک هسته‌ای نیز با آن برابری کند.

مشخصات AMD K10: Phenom II X6

پردازنده‌های Zosma از پردازنده‌های Thuban معیوب ساخته می‌شدند. Zosma های ۴ هسته‌ای از همه نظر شبیه Deneb بودند، با این تفاوت که از تکنولوژی Turbo Core نیز استفاده می‌کردند. به لطف فرآیند تولید ۴۵ نانومتری AMD که به بلوغ و تکامل رسیده بود، Zosma و Turban همچنین از لحاظ مصرف انرژی نسبت به Deneb بهینه‌تر عمل می‌کردند.

AMD K10: Fusion/Llano

amd

پروژه‌ی Fusion AMD در جولای سال ۲۰۱۱، زمانی که این شرکت اولین APU های خود با نام رمز «Llano» را به بازار عرضه کرد، به ثمر رسید. طراحی این APUها از ترکیب تعداد زیادی پردازنده‌ی گرافیکی Radeon بر مبنای معماری TeraScale 2 و هسته‌های CPU K10 تشکیل می‌شد. طرح کلی این APU ها چیزی شبیه خانواده‌ی محصولات Geode بود که مدت‌ها توسط AMD به روزرسانی نشده بودند. در حالی که Geode یک محصول پایین رده با مصرف کم و عملکرد ضعیفی بود، Llano پردازنده‌ای پر مصرف و قوی بود و به هیچ وجه محصولی پایین رده به شمار نمی‌رفت.

مشخصات AMD K10: Fusion/Llano

Llano قرار نبود در میان محصولات بالارده به رقابت بپردازند، بلکه AMD قصد داشت با ساخت یک SKU، عملکرد مناسب CPU و پردازنده‌ی گرافیکی را یکجا و در یک محصول عرضه کند. Llano از نبود کش L3 رنج می‌برد و عملکرد گرافیکی آن به حدی ضعیف بود که اکثر گیمرها از آن رضایت نداشتند. اما برای افرادی که به صورت تفننی به انجام بازی‌های کامپیوتری می‌پرداختند و بازی روی تنظیمات پایین چندان آن‌ها را آزار نمی‌داد، Llano عملکرد قابل قبولی از خود نشان می‌داد.

AMD Bobcat

AMD Bobcat

برای رقابت بیشتر با پردازنده‌های Atom اینتل و ریزپردازنده‌های کم مصرف ARM که بازار تلفن‌های هوشمند را در اختیار خود گرفته بودند، AMD معماری Bobcat خود را در سال ۲۰۱۱ معرفی کرد. از آنجا که Bobcat به گونه‌ای طراحی شده بود که از لحاظ مصرف انرژی بهینه باشد، سرعت کلاک آن نسبتاً پایین بود؛ بطوریکه سریع‌ترین مدل این پردازنده‌ها سرعتی تنها برابر با ۱.۷۵ گیگاهرتز داشت.

Bobcat از لحاظ فنی یک APU محسوب می‌شد و دارای یک iGPU با ۸۰ هسته پردازش گرافیکی بر مبنای معماری TeraScale 2 است. سرعت کلاک iGPU نیز به طرز محافظه کارانه‌ای پایین نگه داشته شد تا این پردازنده از لحاظ مصرف انرژی بهینه باشد.

AMD Bulldozer: Zambezi

AMD Bulldozer: Zambezi

در اکتبر ۲۰۱۱، AMD بالاخره جانشین معماری K10 خود را با نام «Bulldozer» معرفی کرد. AMD قصد داشت با تعداد هسته‌های زیاد و سرعت کلاک بالای Bulldozer، پردازند‌ه‌های جدید اینتل با نام Sandy Bridge را از لحاظ عملکرد پشت سر بگذارد. تمرکز بیش از حد روی سرعت کلاک به کاهش IPC نسبت به معماری K10 منجر شد و طراحی این پردازنده‌ها را با مشکلاتی توام ساخت. اولین چیپ Bulldozer با نام رمز Zambezi حتی نمی‌توانست Phenom II X6 را از لحاظ کارایی پشت سر بگذارد؛ چه برسد به پردازنده‌های Sandy Bridge اینتل. قسمتی از مشکلات به دلیل استفاده از یک ماژول چند هسته‌ای (MCM) که شامل دو هسته و یک FPU می‌شد به وجود آمده بود. در این طراحی، دو هسته مجبور بودند از یک FPU استفاده کنند.

مشخصات AMD Bobcat

طراحی جدید AMD همچنین به دلیل مصرف بالای انرژی و تولید گرمای زیاد نیز مورد انتقاد قرار گرفت. از آنجایی که پردازنده‌ی Sandy Bridge اینتل در مقایسه با Zambezi بسیار کم‌مصرف‌تر و خنک‌تر عمل می‌کرد، مشکلات پردازنده‌ی AMD بیشتر به چشم می‌آمد.

AMD Piledriver: Trinity و Richland

AMD Piledriver: Trinity و Richland

یک سال پس از عرضه‌ی Bulldozer و با توجه به مشکات متعدد آن، AMD یک معماری بازنگری شده با نام Piledriver را معرفی کرد. Piledriver در ابتدا همراه با Trinity، نسل دوم APU های AMD عرضه شد. این نسل شاهد افزایش ۱۰ درصدی سرعت کلاک و بهبودهای معماری پردازنده بود که باعث می‌شد نسل جدید رشد ۱۵ درصدی عملکرد را شاهد باشد، بدون اینکه مصرف انرژی آن نسبت به نسل قبل افزایش پیدا کند.

از لحاظ iGPU، پردازنده‌های Trinity از معماری TeraScale 3 که در کارت‌های گرافیک Radeon HD 6900 استفاده می‌شود بهره می‌برند. این موضوع باعث شده است تا کارایی Trinity نسبت به Llano افزایش پیدا کند.

مشخصات AMD Piledriver: Trinity و Richland

Richland نیز در واقع Piledriver بهبود یافته بود. به دلیل سرعت کلاک بالاتر، عملکرد آن اندکی از Trinity بهتر بود و مصرف انرژی و تولید گرمای کمتری نیز داشت. با توجه به بهبود‌های مصرف انرژی و تولید گرما، اختلاف عملکرد بین APU های Trinity و Richland در دستگاه‌های قابل حمل نسبت به دستگاه‌های دسکتاپ بیشتر قابل توجه بود.

AMD Piledriver: Vishera

AMD Piledriver: Vishera

AMD معماری Piledriver را در محصولات بالارده و گیمینگ خود که به خانواده‌ی FX مشهور بودند نیز اعمال کرد و به این ترتیب، Vishera جایگزین Zambezi شد.

AMD Steamroller: GCN APU

AMD Steamroller: GCN APU

در سال ۲۰۱۴، AMD خانواده APU های خود را با معرفی معماری Steamroller بار دیگر به روز رسانی کرد. AMD با استفاده از فناوری ساخت ۲۸ نانومتری، تعداد ترانزیستور بیشتر را به سرعت کلاک بالاتر ترجیح داد تا بتواند تکنولوژی‌های گرافیکی خود را در APU جدید بهتر اعمال کند. بخش CPU به لطف مقدار کش L1 بیشتر، افزایش IPC قابل قبولی نسبت به نسل قبل داشت. Steamroller نتوانست به سرعت کلاک Richland برسد و به همین دلیل عملکرد کلی آن افزایش چندانی نداشت.

اما قسمت گرافیکی APU به لطف استفاده از فناوری ساخت جدید ترانزیستور، تعداد بیشتر سایه‌زن‌ها (shader) و استفاده از معماری GCN GPU AMD، به شدت بهبود یافته بود. APU همچنین شاهد بهبودهای دیگری از جمله اولین APU سازگار با HSA، اضافه شدن تکنولوژی TrueAudio DSP AMD و پشتیبانی از PCIe 3.0 می‌شد.

مشخصات AMD Steamroller: GCN APU

اولین APU های Steamroller با پیکربندی با نام Kaveri روانه‌ی بازار شدند. بعدها پیکربندی دیگری از همین معماری با نام Godavari که سرعت کلاک بالاتری داشت نیز به بازار عرضه شد.

AMD Jaguar

AMD Jaguar

AMD معماری Jaguar را در سال ۲۰۱۴ به عنوان جایگزینی برای هسته‌های قدیمی Bobcat معرفی کرد. تعداد هسته‌های CPU در Jaguar به ۴ عدد افزایش پیدا کرده بود و پردازنده‌ی گرافیکی هم با ۱۲۸ سایه‌زن بر مبنای معماری GCN، بهبود پیدا کرده بود. در کنار افزایش سرعت کلاک، IPC نیز در این نسل ۱۵ درصد بهبود یافت. بطور کلی Jaguar از هر لحاظ از Bobcat بهتر و سریع‌تر بود.

مشخصات AMD Jaguar

معماری Jaguar همچنین در ایکس باکس وان و پلی استیشن ۴ هم استفاده می‌شود. البته تعداد هسته‌های CPU و iGPU مدلی از APU ساخت AMD که در این کنسول‌های بازی استفاده شده است، بسیار بیشتر از دیگر محصولاتی است که از APU های با معماری جگوار AMD استفاده می‌کنند.

Excavator: پایانی بر Bulldozer

Excavator: پایانی بر Bulldozer

جدیدترین معماری AMD بر مبنای Bulldozer ساخته شده و Excavator نام دارد. این معماری قرار است درون APU های جدید AMD با نام Carrizo استفاده شود. تا به حال تعداد نسبتاً کمی از این محصولات به بازار عرضه شده‌اند، پس نمی‌توان مطمئن بود که محدودیت سرعت کلاک در این قطعات چقدر خواهد بود. Carrizo به گونه‌ای طراحی شده است تا چگالی ترانزیستور شدت بالاتری نسبت به پردازنده‌های مبتنی بر Bulldozer داشته باشد. این موضوع به کوچک شدن اندازه‌ی تراشه و مصرف کمتر انرژی کمک خواهد کرد.

مشخصات Excavator: پایانی بر Bulldozer

پردازنده‌های آتی AMD قرار است حافظه‌ی کش L2 کمتر، و در عوض دوبرابر حافظه‌ی کش L1 نسبت به Steamroller داشته باشند. از آنجایی که کش L1 چندین برابر نسبت به کش L2 سریع‌تر است، این موضوع به افزایش عملکرد IPC کمک می‌کند. پردازنده‌ی گرافیکی نیز قرار است از ۵۱۲ کیلوبایت حافظه‌ی کش L2 اختصاصی خود بهره‌مند شود تا قدرت پردازش گرافیکی APU جدید افزایش پیدا کند. از آنجایی که حافظه‌ی کش انرژی زیادی مصرف می‌کند، تجدید نظر در میزان و نحوه‌ی اختصاص حافظه‌ی کش در APU های جدید به کاهش مصرف انرژی در آن‌ها کمک خواهد کرد، چرا که به صورت کلی شاهد کاهش مقدار کش در این APU ها هستیم.

Zen

Zen

Zen معماری آینده‌ی پردازنده‌های AMD خواهد بود و قرار است اولین محصولاتی که از این معماری بهره می‌برند در اکتبر سال ۲۰۱۶ روانه‌ی بازار شوند. در حالی که تمامی معماری‌های نسل‌های قبلی پردازنده‌های AMD به نوعی بهبودی بر نسل قبلی بوده‌اند، Zen کاملاً از نو طراحی شده است و ارتباطی با معماری Bulldozer ندارد.

فرآیند ساخت پردازنده‌های مبتنی بر معماری زِن ۱۴ نانومتری خواهد بود و سوکت AM4 که همراه با ورود Zen به بازار معرفی خواهد شد، اساس پلتفرم آینده‌ی AMD و پردازنده‌های بالارده‌ی این شرکت با نام رمز « Summit Ridge » خواهد بود. انتظار می‌رود که این پردازنده‌ها در اواخر سال جاری میلادی به بازار عرضه شوند. Zen تنها با حافظه‌ی رم DDR4 سازگار است و قادر به پشتیبانی از DDR3 نخواهد بود. به گفته‌ی AMD در طراحی معماری جدید، تمرکز اصلی بر روی افزایش عملکرد جداگانه‌ی هر هسته بوده است.

در نوامبر سال ۲۰۱۵ منابع داخلی AMD فاش کردند که نتایج آزمایش‌ها روی پردازنده‌های Zen تمامی انتظارات را برآورده کرده است. در دسامبر همان سال شایعه شد که ممکن است سامسونگ تولید پردازنده‌های ۱۴ نانومتری FinFET AMD را بر عهده بگیرد. این پردازنده‌ها شامل Zen و کارت‌های گرافیک مبتنی بر معماری Polaris می‌شوند. APU هایی که از معماری Zen استفاده می‌کنند، از حافظه‌ی پهن باند (HBM) نیز پشتیبانی خواهند کرد.

AMD در طول سال‌های فعالیت خود فراز و نشیب‌های زیادی را تجربه کرده است. در برهه‌هایی از زمان این شرکت به عنوان رقیبی جدی برای اینتل مطرح بود و با نوآوری‌های خود همه را شگفت زده می‌کرد. در سال‌های اخیر اما بخش پردازنده‌های این شرکت با اقبال چندانی روبرو نبوده و حتی زمزمه‌هایی مبنی بر خرید این شرکت با سابقه توسط مایکروسافت به مبلغ ۲ میلیارد دلار (کمتر از قیمت خرید بازی ماینکرفت!) هم به گوش می‌رسید.

AMD حالا تمام امید خود را به معماری جدید Zen بسته و امیدوار است به کمک APU های خود بتواند بار دیگر به بازیگر اصلی دنیای پردازنده‌ها تبدیل شود.

منبع wikipedia tomshardware

 

0

تاریخچه پردازنده های AMD (قسمت دوم)

در قسمت قبل نگاهی به اولین پردازنده‌های ساخت AMD (که اکثراً توسط اینتل طراحی می‌شدند) انداختیم. سپس دعوای حقوقی دو غول ساخت تراشه را بررسی کردیم، با اولین پردازنده‌ی ساخت AMD که کاملاً توسط خودش طراحی شده بود، آشنا شدیم و در نهایت به اولین نسل از پردازنده‌های نام آشنای Athlon این شرکت رسیدیم. در این قسمت با پردازنده‌های انقلابی ۶۴ بیت و چند هسته‌ای Athlon و Phenom بیشتر آشنا خواهیم شد. 

AMD K7: Athlon تاندربرد

AMD K7: Athlon تاندربرد

مدت زیادی از عرضه‌ی پردازنده‌ی Athlon از AMD و پردازنده‌های پنتیوم II و III از اینتل نگذشته بود که صنعت ساخت تراشه متوجه شد عملکرد ضعیف حافظه‌های کش L2 جدید، کارایی CPU را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. برای غلبه بر این مشکل، AMD در پردازنده‌های Athlon تاندربرد خود به روش قدیمی ادغام حافظه‌ی کش L2 در CPU بازگشت. اگرچه با این کار مقدار حافظه‌ی کش نصف شد، اما سرعت کاری آن دقیقاً برابر با سرعت کلاک CPU می‌شد و این موضوع کارایی کلی پردازنده را به شدت افزایش می‌داد.

مشخصات Athlon amd

به لطف فناوری ساخت ۱۸۰ نانومتری که حالا به بلوغ رسیده بود، و از طرفی با توجه به بازده بالاتر نسل جدید پردازنده‌ها، AMD توانست از فرصت استفاده کرده و سرعت کلاک CPU را ۴۰۰ مگاهرتز افزایش دهد.

K7: AMD Duron

amd duron

برای پاسخگویی به نیاز بازار پردازنده‌های پایین رده، AMD خط تولید پردازنده‌های Duron خود را معرفی کرد. این پردازنده‌ها از معماری مشابه محصولات بالارده استفاده می‌کردند، اما سرعت کلاک پایین‌تری داشتند.

مشخصات K7: AMD Duron

AMD همچنین تنها 64 کیلوبایت حافظه‌ی کش L2 برای این پردازنده‌ها در نظر گرفته بود که باعث افت عملکرد می‌شد، هرچند Duron از لحاظ کارایی همچنان در مقایسه با پردازنده‌های سلرون اینتل توان رقابت داشت.

AMD K7: Athlon Palomino/XP

AMD K7: Athlon Palomino/XP

در سال ۲۰۰۱، AMD با معرفی Palomino/XP بار دیگر پردازنده‌های سری Athlon خود را ارتقاء داد. تفاوت بسیار کمی بین تاندربرد و Palomino/XP وجود داشت، اما این نهایت بلوغ و تکامل فناوری ساخت ۱۸۰ نانومتری بود که به AMD اجازه می‌داد سرعت کلاک را ۳۳۳ مگاهرتز دیگر افزایش بدهد. در این نسل پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌های SSE SIMD نیز به پردازنده‌های AMD اضافه شد. سیستم عامل ویندوز XP مایکروسافت نیز در همان زمان به بازار عرضه شده بود و AMD با استفاده از فرصت ایجاد شده و اضافه کردن عبارت «XP» به انتهای نام پردازنده‌ی جدید خود، سعی داشت به تبلیغ آن بین مشتریان سیستم عامل جدید مایکروسافت کمک کند.

مشخصات K7: AMD Duron

نسخه‌هایی از Athlon Palomino/XP با نام «Athlon MP» برای سرورها به فروش می‌رسیدند و پردازنده‌های AMD برای کامپیوترهای لپ‌تاپ «Athlon 4 » و «Athlon XP Mobile» نام داشتند.

AMD K7: Athlon Thoroughbred و Barton

AMD K7: Athlon Thoroughbred و Barton

در سال ۲۰۰۲، AMD پردازنده‌ی Athlon Thoroughbred را روانه‌ی بازار کرد که با استفاده از فناوری ساخت جدید ۱۳۰ نانومتری تولید می‌شد. فناوری ساخت جدید به مصرف انرژی کمتر کمک می‌کرد و به لطف آن فرکانس پردازنده‌های جدید به بیش از ۲ گیگاهرتز رسیده بود. با بلوغ و تکامل فناوری ساخت، AMD تنها یک سال بعد Barton را معرفی کرد.

مشخصات K7: AMD Duron

بارتون سرعت کلاک بالاتری داشت و مقدار حافظه‌ی کش L2 آن دوبرابر بود. پردازنده‌ی جدید AMD همچنین از FSB های ۲۰۰ مگاهرتزی و رم‌های DDR با فرکانس ۴۰۰ مگاهرتز پشتیبانی می‌کرد.

AMD K7: Athlon Thorton و Duron

AMD K7: Athlon Thorton و Duron

در کنار Barton، دو پردازنده‌ی پایین رده با نام‌های Thorton و مدل جدیدی از Duron را نیز توسط AMD معرفی شدند. هر دو این پردازنده‌ها بر پایه‌ی Barton بودند، با این تفاوت که بخش حافظه‌ی کش L2 آن‌ها غیر فعال شده بود.

مشخصات AMD K7: Athlon Thorton و Duron

Thorton درست مانند Athlon های قدیمی ۲۵۶ کیلوبایت کش L2 داشت و سرعت کلاک آن اندکی پایین‌تر از Barton بود. به لطف فناوری ساخت ۱۳۰ نانومتری جدید، این پردازنده‌ها از لحاظ مصرف انرژی بسیار بهینه‌تر از پردازنده‌های Athlon قدیمی عمل می‌کردند. تراشه‌ی Duron جدید نیز از لحاظ میزان کش L2 مانند مدل‌های قدیمی‌تر تنها به ۶۴ کیلوبایت محدود می‌شد، اما سرعت آن به ۱.۸ گیگاهرتز رسیده بود.

AMD Geode: اولین نسل APUها

AMD Geode: اولین نسل APUها

AMD در سال ۲۰۰۳ خط تولید پردازنده‌های Geode را از National Semiconductor خرید تا طیف محصولات پایین‌رده‌ی خود را گسترش دهد. پردازنده‌های Geode در حقیقت از شرکت Cyrix ریشه گرفته بودند؛ شرکتی که با پردازنده‌ی MediaGX خود در اواخر دهه‌ی ۹۰ میلادی، مفهوم پردازنده‌ی یکپارچه و همه کاره را معرفی کرده بود. پردازنده‌های MediaGX شامل تراشه‌ی صوتی، پردازنده‌ی گرافیکی، و به طور کلی تمامی سخت‌افزارهایی می‌شد که به صورت معمول درون چیپست مادربورد قرار دارند.

مشخصات AMD Geode: اولین نسل APUها

AMD دو پردازنده تحت نام Geode به بازار عرضه کرد. پردازنده‌ی به شدت پایین‌رده‌ی Geode GX که با محصولات تولید شده توسط National Semiconductor هیچگونه تفاوتی نداشتند، و مدل‌های نسبتاً کاراتر Geode LX که معماری بخش پردازنده‌ی آن‌ها شبیه CPU های K7 Athlon شده بود. این محصولات به شدت بهینه بودند و در بسیاری از دستگاه‌های ارزان قیمت یکپارچه استفاده می‌شدند.

AMD K7: اولین Sempron

AMD K7: اولین Sempron

AMD اولین محصولات خود با نام تجاری Sempron را در سال ۲۰۰۴ به بازار عرضه کرد. در ابتدا، Sempron ها از لحاظ کارایی و قیمت بین پردازنده‌های بالارده‌ی Athlon Barton و پردازنده‌های پایین‌رده‌ی Duron قرار می‌گرفتند و از این لحاظ شبیه Athlon Thorton بودند. چند مدل ابتدایی از هسته‌های Thorton یا Thoroughbred از ۲۵۶ کیلوبایت کش L2 استفاده می‌کردند. سرعت کلاک تراشه‌ی آن‌ها اندکی کمتر از محصولات بالارده بود، بطوریکه سریع‌ترین مدل آن‌ها سرعتی برابر با ۲ گیگاهرتز داشت.

مشخصات AMD K7: اولین Sempron

تنها با گذشت چند ماه از معرفی Sempron، AMD نسخه‌ی جدیدی بر مبنای هسته‌های Barton، با ۵۱۲ کیلوبایت کش L2 و سرعت کلاک ۲.۲ گیگاهرتز معرفی کرد.

AMD K8: پردازنده‌های Athlon 64!

AMD K8: پردازنده‌های Athlon 64!

در سال ۲۰۰۳، AMD با معرفی اولین پردازنده‌ی ۶۴ بیت x86 برای مصرف کننده‌های معمولی، جهان را شوکه کرد. این پردازنده که نام رمز K8 را یدک می‌کشید، اساساً نسخه‌ی به شدت اصلاح شده‌ای از K7 بود. با حرکت به سمت طراحی 64 بیت، AMD توانست مقدار رم قابل پشتیبانی را از لحاظ نظری تا ۱ ترابایت افزایش دهد.

اگرچه این میزان بسیار بیشتر از مقدار رمی بود که سیستم‌های آن زمان از آن استفاده می‌کردند، اما به لطف انقلاب ۶۴ بیتی، PC ها دیگر به ۴ گیگابایت رم محدود نمی‌شدند و رفته رفته سیستم‌هایی با ۸ گیگابایت رم نیز در بازار پدیدار شدند. AMD همچنین کنترلر مموری را از چیپست به CPU انتقال داد. با این کار تاخیر رم به شدت کاهش یافت و کارایی پردازنده‌های جدید به طرز قابل توجهی نسبت به K7 افزایش پیدا کرد. ادغام کنترلر مموری درون CPU، عملاً باعث حذف FSB از سیستم شد. AMD به عنوان جایگزین FSB، تکنولوژی HyperTransport خود را معرفی کرد. این تکنولوژی قادر بود پهنای باند بسیار بیشتری را نسبت به اتصال قدیمی FSB در اختیار بگذارد.

مشخصات AMD K8: پردازنده‌های Athlon 64!

AMD اولین دسته از تراشه‌های K8 را تحت نام تجاری «Athlon 64» به مصرف کنندگان معمولی، «Athlon 64 FX» به مصرف کنندگان حرفه‌ای و «Opteron» برای مصارف سرور می‌فروخت.

AMD K8: بهبود تدریجی یک پردازنده

AMD K8: بهبود تدریجی یک پردازنده

سال ۲۰۰۴، AMD فناوری ساخت ۹۰ نانومتری خود را معرفی کرد که به این شرکت اجازه می‌داد عملکرد پردازنده‌های Athlon 64 خود را بهبود بخشیده و در عین حال مصرف انرژی آن‌ها را کاهش دهد. AMD در مجموع ۴ پردازنده‌ی ۹۰ نانومتری Athlon 64 را به بازار عرضه کرد.

Venice آخرین پردازنده‌ی Athlon 64 ای بود که برای سوکت ۷۵۴ AMD عرضه شد و البته بهترین پردازنده‌ی موجود برای آن پلتفرم هم به شمار می‌رفت. پردازنده‌ی San Diego AMD سرعت کلاک مشابهی داشت، اما برای پلتفرم سوکت ۹۳۹ طراحی شده بود و حافظه‌ی کش ۱ مگابایتی L2 آن از Venice بیشتر بود.

مشخصات پردازنده amd

با در نظر گرفتن سیستم‌های بهینه‌تر، AMD هسته‌های Winchester را با توان مصرفی ۶۷ وات در همان زمان معرفی کرد. Winchester به مدت چندین سال عنوان بهینه‌ترین پردازنده‌ی Athlon 64 را با خود یدک می‌کشید، تا اینکه در سال ۲۰۰۶ پردازنده‌های ۶۲ واتی Orleans و در سال ۲۰۰۷ پردازنده‌های ۶۵ نانومتری و ۴۵ واتی Lima معرفی شدند.

AMD K8: Sempron

AMD K8: Sempron

در کنار پردازنده‌های K8 Athlon، پس از مدت‌ها AMD خانواده‌ی محصولات Sempron خود را نیز با معماری K8 به‌روزرسانی کرد. درست همانند اولین Sempronها، این خانواده از CPU ها از حافظه‌ی کش کمتری برخوردار بوده و سرعت کلاک آن‌ها از همتایان Althon خود پایین‌تر بود.

AMD K8: Athlon 64 X2

AMD K8: Athlon 64 X2

تنها دو سال پس از شگفتی پردازنده‌های ۶۴ بیتی در سال ۲۰۰۳، AMD بار دیگر دنیا را در بهت و حیرت فرو برد. برای اولین بار در تاریخ، AMD یک پردازنده‌ی دو هسته‌ای بر مبنای معماری K8 به بازار مصرف کننده‌های معمولی معرفی کرد. اگرچه هر دو هسته نمی‌توانستند به صورت همزمان روی یک موضوع کار کنند، هسته‌ی دوم می‌توانست روی وظایف دیگری تمرکز کند که این موضوع موجب افزایش عملکرد چندوظیفگی (multitasking) می‌شد.

مشخصات AMD K8: Athlon 64 X2

AMD در مجموع شش مدل محصول با نام Athlon 64 X2 تولید کرد، هرچند ۵ محصول اول نسبتاً شبیه یکدیگر بودند و تنها مقدار حافظه‌ی کش L2 و سرعت کلاک آن‌ها با یکدیگر تفاوت داشت. ششمین پردازنده از خانواده‌ی Athlon 64 X2 از همه سریع‌تر و بهینه‌تر عمل می‌کرد و این کارایی خوب خود را مدیون تکنولوژی ساخت ۶۵ نانومتری AMD بود.

AMD K8: Turion و Turion X2

AMD K8: Turion و Turion X2

AMD خانواده‌ی جدیدی از محصولات خود با نام «Turion» را برای استفاده در دستگاه‌های قابل حمل در سال ۲۰۰۵ معرفی کرد.

مشخصات AMD K10: Quad-Core Phenom

این پردازنده‌ها از همان معماری پردازنده‌های دسکتاپ AMD بهره می‌بردند، اما به لطف ادغام هوشمندانه‌ی هسته، قادر بودند با مصرف انرژی کمتری کار کنند. AMD مدل دو هسته‌ای این پردازنده‌ها را نیز با نام «Turion X2» معرفی کرد.

AMD K10: Quad-Core Phenom

AMD K10: Quad-Core Phenom

معماری بعدی AMD با نام K10 از طراحی بلندپروازانه‌ای استفاده می‌کرد. این طراحی بسیار شبیه K8 بود، اما بهبودهای زیادی در هسته، کش و کنترلر مموری آن اعمال شده بود و IPC آن نسبت به K8 ارتقاء یافته بود. اما مهمترین مزیت K10 طراحی چهار هسته‌ای آن بود.

متاسفانه K10 در اوایل عرضه با مشکلاتی روبرو بود. اولین پردازنده‌های K10 بر اساس معماری Barcelona ساخته شده بودند و تحت نام Opteron به عنوان پردازنده‌های سرور به فروش می‌رسیدند. وجود یک نقص در معماری Barcelona (که به باگ TLB مشهور بود) باعث می‌شد که CPU قفل کند. AMD توانست با ارائه‌ی یک پچ نرم‌افزاری مشکل را تا حدودی برطرف کند؛ اما این پچ تاثیر بدی بر روی بازده و عملکرد پردازنده می‌گذاشت.

مشخصات AMD K10: Quad-Core Phenom

به دلیل نیاز به انرژی بالا برای اجرای همزمان ۴ هسته، پردازنده‌های K10 Phenom نمی‌توانستند به سرعت‌های کلاک بالا دست پیدا کنند. سریع‌ترین مدل پردازنده‌های چهار هسته‌ای Phenom سرعتی محدود به ۲.۶ گیگاهرتز داشتند، در حالی که سرعت پردازنده‌های دو هسته‌ای K10 که همچنان با نام Athlon به فروش می‌رسیدند تا ۲.۸ گیگاهرتز نیز می‌رسید.

AMD K10: Phenom II

AMD K10: Phenom II

AMD موفق شد کاستی‌های نسل اول Phenom را در Phenom II جبران کند. با گذار به فرآیند ساخت ۴۵ نانومتری، مصرف انرژی و گرمای تولید شده توسط CPU به شدت کاهش پیدا کرد که به AMD این اجازه را می‌داد تا سرعت کلاک را افزایش دهد. پردازنده‌های چهار هسته‌ای Phenom II که از نسل اول هسته‌های Deneb بهره می‌بردند می‌توانستند به سرعت ۳.۷ گیگاهرتز دست پیدا کنند.

مشخصات AMD K10: Phenom II

از آنجایی که اندازه‌ی هسته‌ها در این نسل بسیار کوچک‌تر شده بود و فضای کمتری از CPU را اشغال می‌کرد، AMD توانست میزان کش L3 را سه برابر افزایش دهد. Deneb با مموری کنترلر DDR3 سازگار بود و در عین حال از DDR2 نیز پشتیبانی می‌کرد.

این مطلب ادامه دارد ...

منبع wikipedia tomshardware

 

0

تاریخچه پردازنده های AMD (قسمت اول)

شاید امروزه بیشتر افراد AMD را با کارت‌های گرافیک سری Radeon بشناسند، اما علاقه‌مندان قدیمی به سخت‌افزار این شرکت را بیشتر به دلیل رقابت تنگاتنگ با اینتل در زمینه‌ی طراحی و ساخت پردازنده به یاد دارند. در این مجموعه قصد داریم نگاهی به تاریخچه‌ی پردازنده‌های ساخت این شرکت، و جنگ بین دو غول ساخت تراشه در دهه‌ی گذشته‌ی میلادی داشته باشیم. 

شکی نیست که صنعت ساخت پردازنده‌ بخش زیادی از پیشرفت‌های امروز خود را مدیون نوآوری‌های AMD است. AMD اولین پردازنده‌های چند هسته‌ای، اولین پردازنده‌های ۶۴ بیت و اولین پردازنده‌های با سرعت کلاک بالاتر از ۱ گیگاهرتز را در مقیاس انبوه به بازار مصرفی عرضه کرد. این شرکت در ادغام مموری کنترلر در CPU و متداول کردن APU ها نیز نقش به سزایی ایفا کرد. قسمتی از پیشرفت دیگر شرکت‌های ساخت پردازنده مانند اینتل را نیز تا حد زیادی مدیون رقابت تنگاتنگ آن‌ها با AMD هستیم.

اما AMD که امروزه دیگر شکوه و جلال سابق را در بازار پردازنده‌ها ندارد، کار خود را از کجا آغاز کرد؟ وضعیت فعلی این شرکت به چه صورت است و برنامه‌های آن برای آینده‌ی به چه شکل خواهد بود؟

AMD متولد می‌شود!

ای ام دی

از زمان تاسیس AMD در سال ۱۹۶۹، تمرکز این شرکت همواره بر ساخت ریزپردازنده‌ها و قطعات مشابه کامپیوتری بوده است. در ابتدای شروع فعالیت، AMD صرفاً پردازنده‌های طراحی شده توسط دیگر شرکت‌ها مانند فِیرچایلد (Fairchild Semiconductor) را تولید می‌کرد. اگرچه با گذشت زمان AMD طراحی کامل دیگر قطعات کامپیوتر توسط منابع داخلی خود را شروع کرد اما سال‌ها طول کشید تا این شرکت اولین پردازنده‌ی طراحی شده توسط خودش را تولید کند.

AM9080 و AM2900

پردازنده قدیمی amd

سال ۱۹۷۵، ADM اولین پردازنده‌های طراحی شده توسط خودش را تولید کرد. البته از لحاظ فنی AM2900 یک پردازنده به شمار نمی‌رفت؛ بلکه مجموعه‌ای از قطعات بود که برای ساخت یک پردازنده‌ی ماژولار ۴ بیت از آن استفاده می‌شد. AMD همچنین در همان سال AM9080 را نیز تولید کرد که در واقع کپی ریزپردازنده‌ی ۸ بیت اینتل با نام 8080 بود و ساخت آن از طریق مهندسی معکوس میسر شده بود.

توافق با IBM

پردازنده قدیمی ای ام دی

ورود AMD به بازار پردازنده‌های x86 اوایل دهه‌ی ۸۰ میلادی و پس از توافق اینتل و IBM صورت گرفت. در آن زمان، IBM یکی از بزرگترین تولیدکنندگان کامپیوتر در سطح جهان بود و بزرگترین تولیدکننده‌ی محصولات کامپیوتری نیز به شمار می‌رفت. IBM قصد داشت از طراحی‌های مختلف و متفاوت پردازنده در محصولات آینده‌ی خود استفاده کند و به همین منظور در حال مذاکره با اینتل بود. اگر اینتل قرارداد با IBM را برنده می‌شد، سفارش تعداد انبوهی از پردازنده‌ها برای استفاده در کامپیوترهای IBM تضمین شده بود.

مشخصات پردازنده قدیمی amd

اما IBM نگران بود که تولید تعداد پردازنده‌های مورد نیازش از توان هیچ شرکتی به تنهایی برنیاید؛ بنابراین از اینتل خواست تا حق امتیاز تولید پردازنده و تکنولوژی‌های خود را به شرکت‌های ثالث بفروشد تا آن‌ها نیز در امر تولید پردازنده به یاری اینتل بیایند. اینتل که نمی‌خواست قرارداد با IBM را از دست بدهد، در سال ۱۹۸۱ با شرایط IBM موافقت کرد.

پس از حصول این توافق، AMD در سال ۱۹۸۲ شروع به ساخت کپی پردازنده‌های ۸۰۸۶ تحت لیسانس اینتل کرد.

پردازنده‌ی ۳۲ بیتی AM29000 RISC

پردازنده دسکتاپ amd

طی دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی، AMD خانواده‌ای از پردازنده‌های ۳۲ بیتی با شماره سری AM29000 تولید می‌کرد. این پردازنده‌ها اصولاً نسل بعدی AM2900 بودند، اما بیشتر بازار دستگاه‌های یکپارچه را هدف می‌گرفتند تا کامپیوترهای بالارده. AMD خانواده‌ی AM29000 را با استفاده از معماری برکلی ریسک (Berkeley RISC) طراحی کرده بود. نهایتاً AMD کار روی AM29000 را برای تمرکز روی پردازنده‌های x86 متوقف کرد.

AMD AM286

پردازنده دسکتاپ قدیمی amd

دومین پردازنده‌ی x86 AMD، AM286 نام داشت. این پردازنده کپی پردازنده‌ی 80286 اینتل به شمار می‌رفت که البته اینتل امتیاز آن را به AMD فروخته بود.

مشخصات پردازنده am286 ای ام دی

اگرچه تراشه‌ی AMD از لحاظ معماری با تراشه‌ی اینتل هیچگونه تفاوتی نداشت، اما از یک مزیت بزرگ نسبت به رقیب خود برخوردار بود؛ سرعت کلاک بالاتر. در حالی که بیشترین سرعت کلاک پردازنده‌ی 80286 اینتل به ۱۲.۵ مگاهرتز محدود می‌شد، سرعت کلاک AM286 به ۲۰ مگاهرتز نیز می‌رسید.

AMD AM386: دعوای حقوقی با اینتل

پردازنده amd برای ویندوز

در سال ۱۹۸۵، اینتل اولین پردازنده‌ی ۳۲ بیت x86 خود با نام 80386 را روانه‌ی بازار کرد. AMD هم قصد داشت محصول مشابه خود با نام AM386 را بلافاصله راهی بازار کند، اما اینتل با کشیدن موضوع به دادگاه جلوی این کار را گرفت. اینتل ادعا می‌کرد که توافقش با AMD تنها اجازه‌ی تولید کپی 80286 که یک نسل قدیمی‌تر بود را می‌داده، اما AMD عقیده داشت که بنا به قرارداد، اجازه‌ی تولید کپی 80386 و پردازنده‌های x86 آینده‌ی اینتل را نیز دارد. پس از سال‌ها جنگ حقوقی، دادگاه به نفع AMD رای صادر کرد و این شرکت توانست نهایتاً در سال ۱۹۹۱ پردازنده‌ی خود با نام AM386 را روانه‌ی بازار کند.

مشخصات پردازنده am386 ای ام دی

اگرچه AM386 کپی 80386 بود، اما سرعت کلاک آن تا ۴۰ مگاهرتز نیز می‌رسید و این در حالی بود که سرعت 80386 اینتل به ۳۳ مگاهرتز محدود می‌شد. این موضوع مزیت بزرگی برای AMD محسوب می‌شد و از آنجایی که سوکت و پلتفرم پردازنده‌ی هر دو شرکت یکسان بود، مصرف کنندگان می‌توانستند به راحتی پردازنده‌ی خود را از اینتل به AMD ارتقاء دهند.

AM486 و AMD 5x86: آخرین کپی‌ها

پردازنده ای ام دی برای ویندوز

آخرین پردازنده‌ی ساخت AMD که توسط اینتل طراحی شده بود AM486 نام داشت و در سال ۱۹۹۴ به بازار عرضه شد. به دلیل دعوای حقوقی بین اینتل و AMD، برخی از نسخه‌های AM486 با نام اینتل بر روی پردازنده به بازار عرضه می‌شدند. AMD در قبال AM486 نیز همان سیاست AM386 را در پیش گرفت؛ عرضه‌ی پردازنده با سرعت کلاک به مراتب بالاتر نسبت به اینتل. در حالی که سریع‌ترین پردازنده‌ی 80486 اینتل سرعتی برابر ۱۰۰ مگاهرتز داشت، AMD پردازنده‌ی AM486 خود را با سرعت ۱۲۰ مگاهرتز عرضه می‌کرد.

در سال ۱۹۹۵ AMD پردازنده‌ی 5x86 را به بازار عرضه کرد. این پردازنده در اصل از همان معماری AM486 و 80486 بهره می‌برد، با این تفاوت که AMD سرعت کلاک را در این پردازنده به ۱۳۳ مگاهرتز برای مصرف کنندگان معمولی و ۱۵۰ مگاهرتز برای مشتری‌های سازمانی رسانده بود.

مشخصات پردازنده am486 ای ام دی

دیگر تغییر قابل اشاره در این نسل از پردازنده‌ها، اضافه شدن حافظه‌ی کش سطح ۱ (L1 cache) بود که عملکرد 5x86 را نسبت به پردازنده‌های قدیمی‌تر 80386/AM386 بهبود می‌بخشید. در این پردازنده FPU نیز به همان پکیج CPU انتقال داده شد که این کار هم موجب افزایش چشمگیر عملکرد می‌شد. تا پیش از این تمامی FPU ها به صورت جداگانه به فروش می‌رسیدند و از طریق مادربرد به CPU متصل می‌شدند.

با عرضه‌ی اولین پردازنده‌ی پنتیوم (Pentium) اینتل در همان زمان، AMD و دیگر طراحان پردازنده سیستم PR یا Pentium Rating را معرفی کردند. این سیستم به شرکت‌ها این امکان را می‌داد تا محصولات خود را با یکدیگر و اینتل مقایسه کرده و به تبلیغ آن‌ها بپردازند. به عنوان مثال عبارت AMD 5x86 PR 75 به معنای این است که پردازنده‌ی 5x86 شرکت AMD عملکردی برابر با یک پردازنده‌ی ۷۵ مگاهرتزی پنتیوم اینتل دارد.

K5: اولین پردازنده‌ی x86 AMD

پردازنده k5 ای ام دی

در سال ۱۹۹۶، AMD اولین پردازنده‌ی x86 که کاملاً توسط خودش طراحی شده بود را به بازار عرضه کرد. پردازنده‌ی K5 که نسل پنجم x86 بود، از طراحی خلاقانه AMD در ترکیب معماری  AM29000 RISC و x86 بهره می‌برد.

شخصات پردازنده k5 ای ام دی

طراحی کلی این پردازنده نسبتاً پیچیده بود و این موضوع باعث ایجاد محدودیت برای AMD در بالا بردن سرعت کلاک شده بود. به همین دلیل، K5 نمی‌توانست از لحاظ کارایی پردازنده‌های پنتیوم اینتل را پشت سر بگذارد. با این حال، K5 نسبتاً بهینه بود، بطوریکه AMD پردازنده‌های ۱۰۰ مگاهرتزی K5 را با رتبه‌ی PR133 تبلیغ می‌کرد؛ به این معنا که توان پردازشی آن به اندازه‌ی یک پردازنده‌ی ۱۳۳ مگاهرتزی پنتیوم در نظر گرفته می‌شد.

K6: پردازنده‌ی «نسل بعد» AMD

پردازنده k6 amd

به جای توسعه‌ی یک معماری جدید، AMD برای پردازنده‌ی بعدی خود شرکت «NexGen» را خرید. NexGen رقیب AMD در ساخت پردازنده بود و AMD از معماری Nx686 این شرکت در پردازنده‌های K6 استفاده کرد. اگرچه طراحی K6 کاملاً با K5 متفاوت بود، اما این پردازنده‌ها در سطوح بالا تا حدودی شبیه یکدیگر بودند.

مشخصات پردازنده k6 ای ام دی

برای مثال، درست مانند K5، K6 نیز از معماری x86 استفاده می‌کرد. K6 در سال ۱۹۹۷ به بازار عرضه شد و با مادربردهایی که از سوکت ۷ استفاده می‌کردند سازگاری داشت. از لحاظ سرعت کلاک، K6 سرعتی معادل پردازنده‌های پنتیوم II اینتل داشت و در عین حال به طرز قابل توجهی ارزان‌تر بود. این پردازنده همچنین شامل مجموعه دستورالعمل‌های مهم MMX SIMD نیز می‌شد.

پنتیوم II یک مزیت عمده نسبت به K6 داشت و آن عملکرد بهتر FPU بود.

AMD K6-II

سی پی یو k6 ای ام دی

پردازنده‌ی بعدی AMD K6-II نام داشت. این پردازنده اساساً نسخه‌ای از K6 بود که از FSB با سرعت ۱۰۰ مگاهرتز سریع‌تر، سرعت کلاک بالاتر و مجموعه دستورالعمل‌های SIMD جدید بهره می‌برد.

مشخصات پردازنده amd k6 ii

AMD با عرضه‌ی این پردازنده مجموعه دستورالعمل‌های 3DNow! SIMD را معرفی کرد که رقیبی برای MMX اینتل به شمار می‌رفت. مشابه پردازنده‌های قدیمی AMD، K6-II با دادن قابلیت ارتقاء از پنتیوم به مشتری‌ها توانست به موفقیت بالایی دست پیدا کند.

AMD K6-III: ادغام حافظه‌ی کش L2

پردازنده amd k6

در سال ۱۹۹۹، AMD نسل سوم پردازنده‌های K6 خود را با نام K6-III عرضه کرد. این پردازنده از لحاظ معماری مشابه K6 و K6-II بود، با این تفاوت که AMD به این پردازنده ۲۵۶ کیلوبایت حافظه‌ی کش L2 اضافه کرده بود. تا پیش از این کش L2 بر روی مادبرد قرار داده می‌شد و از طریق FSB قابل دسترسی بود. ادغام حافظه‌ی کش L2 در پردازنده موجب کاهش شدید زمان تاخیر (latency) و افزایش پهنای باند می‌شد.

مشخصات سخت افزاری k6 ii

K6-III نسبتاً گران قیمت بود و AMD سریعاً آن را با پردازنده‌های Athlon جایگزین کرد.

+AMD K6-II و +K6-III

پردازنده k6 II + amd

آخرین پردازنده‌های خانواده‌ی K6 که توسط AMD عرضه شدند +K6-II و +K6-III نام داشتند و برای دستگاه‌های قابل حمل طراحی شده بودند. از لحاظ ادغام حافظه‌ی کش L2 در CPU، هر دو این پردازنده‌ها مشابه K6-III بودند. +K6-II مجهز به ۱۲۸ کیلوبایت کش L2 بود و +K6-III از ۲۵۶ کیلوبایت از همین حافظه بهره می‌برد.

مشخصات سی پی یو k6 iii + amd

به لطف تکنولوژی ساخت ۱۸۰ نانومتری AMD، این پردازنده‌ها در زمان خود از لحاظ مصرف انرژی نسبتاً بهینه بودند.

AMD K7 و K75: تولد Athlon

اولین پردازنده آتلون athlon ای ام دی amd

در سال ۱۹۹۹ AMD نسل هفتم پردازنده‌های خود با نام Athlon را راهی بازار کرد. AMD در این پردازنده‌ها از یک معماری جدید استفاده می‌کرد که IPC را به طرز قابل توجهی افزایش می‌داد و AMD را قادر می‌ساخت تا سرعت کلاک را تا ۱ گیگاهرتز بالا ببرد. از آنجایی که FPU پردازنده‌های قبلی AMD نسبت به رقیب اینتلی خود عقب‌تر بود، بهبود FPU در اولویت اهداف اصلی تیم طراحی قرار داشت. همین موضوع باعث شد Athlon مجهز به یک FPU سه‌گانه‌ی به شدت قدرتمند باشد و رقیب مشابه خود را که ساخت اینتل بود پشت سر بگذارد.

مشخصات cpu amd k7

در اولین مدل‌های این پردازنده، هسته‌های CPU روی کارت‌های سیلیکونی بزرگ قرار داشتند. به جای ادغام کش L2 در پردازنده، AMD از حافظه‌ی رم جداگانه‌ای برای این منظور استفاده می‌کرد و آن‌ها را در بسته‌بندی CPU قرار می‌داد. این کار باعث می‌شد تا AMD مقدار بیشتری از حافظه‌ کش L2 استفاده کند، هرچند این کش در سرعت کلاک پایین‌تری اجرا می‌شد.

با خرید حق امتیاز EV6 FSB، سرانجام AMD توانست چیپست خودش را طراحی کند و این موضوع منجر به ساخت اولین پلتفرم تماماً ساخت داخل شرکت AMD شد. متاسفانه اولین مادربردهای AMD در رقابت با رقیب 440BX اینتل خود ضعیف‌تر بودند. EV6 FSB همچنین باعث شد Athlon با رم‌های DDR (که در مقایسه با SDRAM ها به شدت کاراتر بودند) سازگار باشد.

این مطلب ادامه دارد ...

منبع wikipedia tomshardware

 

0

اینتل و ای ام دی پشتیبانی از ویندوز ۷ و ۸ را متوقف خواهند کرد

اینتل و ای‌ام‌دی سرگرم معرفی جدیدترین پردازنده‌های خود به دنیای فناوری هستند. هرچند تمامی این محصولات تنها از ویندوز ۱۰ پشتیبانی خواهند کرد و به نظر می‌رسد پشتیبانی این دو کمپانی از سایر سیستم عامل‌ها به ویژه ویندوز ۷ و ۸ متوقف خواهد شد.

اینتل در این هفته نمونه‌های جدیدی از محصولات «Kaby Lake» و «Apollo Lake» خود را ارائه کرده است. محصولاتی جدیدترین نوآوری‌های این کمپانی را در خود جای خواهند داد. همچنین شرکت AMD در ماه گذشته هسته‌ی پردازنده جدید خود به نام «Zen» و پلتفرم جدید «Summit Ridge» را معرفی کرده است. چنین معرفی‌هایی معمولا لیستی بلند بالا از امکانات جدید حاضر در این محصولات را در خود جای داده‌اند. هرچند یک امکان بزرگ از تمامی پردازنده‌های جدید این دو کمپانی حذف شده است: پشتیبانی از ویندوز ۷ و ۸.

همانطور که اشاره شد Kaby Lake، Apollo Lake، Bristol Ridge و Summit Ridge همگی تنها و تنها باز ویندوز ۱۰ پشتیبانی خواهند کرد. مجله‌ی «PC World» به سراغ هردو شرکت رفته و آن‌ها تایید کردند که محدوده‌ی پشتیبانی تمامی محصولات جدید به ویندوز ۱۰ محدود خواهد بود. مایکروسافت در گذشته نیز تلاش کرد «Skylake» را به ویندوز ۱۰ محدود کند؛ هرچند مدتی بعد نظر خود را تعییر داد و اعلام کرد که از این پردازنده‌ها تا پایان پشتیبانی از ویندوز ۷ (سال ۲۰۲۰) حمایت خواهد کرد.

چنین گذارهایی در دنیای سخت‌افزار متداول است. تمام شرکت‌های سخت افزار معمولا پس از مدتی از پشتیبانی سیستم‌عامل‌های قدیمی دست می‌کشند. هرچند این اتفاق به نظر هرگز انقدر سریع فرا نرسیده است. دلیل این موضوع احتمالا این است که ویندوز ۷ (مانند ویندوز اکس‌پی) محبوبیتی درازمدت را در بین کاربران تجربه کرده. هرچند ویندوز ۷ دورانی کوتاه‌تر از اکس‌پی را به عنوان ویندوز شماره یک مایکروسافت تجربه کرد ولی تا ماه‌ها پس از شروع عرضه‌ی ویندوز ۱۰ آمار فروشی بیشتر از ویندوز ۸ داشت. هل دادن ویندوز ۷ به سمت پرتگاه (دقیقا ۷ سال پس از انتشار آن) چندان هم غیرقابل پیش‌بینی نبود. ویندوز ۸.۱ از طرف دیگر تنها ۳ سال است که وارد بازار شده است.

به این ترتیب مایکروسافت پشتیبانیِ قطعه‌های جدید از سیستم‌عامل‌های قدیمی را محدود خواهد کرد؛ تا از این طریق به آرامی مسیر خریداران را به سمت ویندوز ۱۰ متمایل کند. با این که دسکتاپ‌هایی که توسط خود کاربران جمع می‌شوند سهمی کوچک از بازار کامپیوترهای شخصی را در بر می‌گیرند؛ این تغییرات بدون شک کاربرانی را که قصد دارند از نسخه‌های قدیمی ویندوز استفاده کنند تحت تاثیر قرار خواهد داد. اما سوال اصلی این است که استفاده از سیستم‌عامل قدیمی روی سخت‌افزار جدید چه مشکلاتی را به دنبال خواهد داشت؟

window xp

با این که جوابی قطعی به این سوال وجود ندارد؛ می‌شود با توجه به تجربه‌های قبلی نتیجه‌ی را پیش‌بینی کرد. نصب سیستم‌عامل‌های قدیمی روی سخت‌افزار‌های جدید احتمالا برای مدتی طولانی جواب خواهد داد؛ هرچند شاید یکسری امکانات را محدود کند. با این وجود کسانی که از پردازنده‌های ای‌ام‌دی استفاده می‌کنند باید تجربه‌ای آسان‌تر داشته باشند. زیرا کارت‌های گرافیک معمولا پشتیبانی خود از سیستم‌عامل‌های قدیمی را کاملا قطع می‌کنند. اما این شرکت وعده داده است که به پشتیبانی گرافیکی خود از ویندوزهای ۷ و ۸ ادامه دهد. قدری ویرایش در فایل‌های INF و دانلود نرم‌افزارهای شخص ثالث احتمالا می‌تواند برای مدتی سخت‌افزارها را زنده نگه دارد.

با این وجود در گذر زمان امکانات جدید بر پایه‌ی امکانات قدیمی ساخته خواهند شد؛ و پشتیبانی از امکانات در کنار نیاز به سخت‌افزار، هم همکاری نرم‌افزار را نیز طلب می‌کند. به زبان دیگر تفاوت بزرگی بین تنها «بوت کردن کامپیوتر» و استفاده‌ی کاربردی از آن وجود دارد. نویسنده‌ی یک صفحه که نحوه‌ی نصب ویندوز اکس‌پی بر روی لپ‌تاپی قدیمی Haswell را توضیح می‌دهد؛ به چند مشکل عمده که ممکن است بعد از نصب اتفاق بیافتد اشاره می‌کند. مشکلاتی نظیر نیاز به فرمت مجدد هارد درایو از GPT به MBR، نیاز به جا دادن درایورهای AHCI بر روی سی‌دی نصب ویندوز، از دست دادن آداپتور وایرلس، USB3 و اکثر شتاب ویدیویی کامپیوتر از این دست مشکلات هستند. همچنین امکاناتی مانند ورودی‌های HDMI نیز از کار خواهند افتاد.

به این ترتیب، پس از مدتی نصب ویندوز جدید از نگه‌داری ویندوزهای قدیمی بر روی سخت‌افزار جدید آسان‌تر خواهد شد. هرچند امسال با عرضه‌ی Zen و Kaby Lake کاربران بسیار سریع‌تر از قبل به این دوراهی رسیده‌اند؛ و احتمالا نارضایتی خود را نیز از این تصمیم علنی خواهند کرد. با اینکه مایکروسافت، AMD و اینتل را مجبور می‌کند که از پشتیبانی سیستم‌عامل‌های قدیمی دست بکشند؛ این شرکت‌ها در این بین تنها مشتریان خود را عصبانی خواهند کرد.

منبع extreme tech

 

0

AMD از حافظه‌ی مبتنی بر فلش SSG، برای افزایش عملکرد کارت گرافیک رونمایی کرد

شرکت AMD از فناوری جدید گرافیک حالت جامد (SSG) به کار گرفته شده در کارت گرافیک سری Radeon، رونمایی کرده است. این فناوری در جهت افزایش سرعت عملکرد پردازنده‌های گرافیکی ویژه‌ی رندرینگ و محاسبات سنگین گرافیکی (workstation) ساخته شده است. 

شرکت AMD در رقابت با پردازنده‌ی گرافیکی Quadro P6000 انویدیا، از فناوری جدید حافظه‌ی مبتنی‌بر فلش موسوم به SSG برای استفاده در کارت گرافیک سری Radeon رونمایی کرده است. این فناوری که گرافیک حالت جامد نام دارد (Solid State Graphics) در جهت افزایش سرعت در عملکرد پردازنده‌های گرافیکی ویژه‌ی رندرینگ و محاسبات سنگین گرافیکی (workstation) ساخته شده است.

شعبه‌ی مستقر در شهر سانیوِیل کالیفرنیای شرکت ای‌ام‌دی، اظهار کرده است که در حال توسعه‌ی یک کیت Radeon Pro با یک ترابایت حافظه‌ برای مدیریت و به کارگیری مجموعه داده‌ی نرم‌افزارها هستند. این شرکت کیت توسعه دهنده‌ی ۱۰۰۰۰ دلاری خود را برای تحویل در سال ۲۰۱۷ ارائه می‌دهد. کیت توسعه دهنده‌ی گرافیک حالت جامد Radeon، دارای یک ترابایت حافظه‌ی ذخیره‌سازی مبتنی‌بر فلش غیرفرار خواهد بود. شرکت اي‌ام‌دی در جریان کنفرانس فناوری گرافیکی SIGGRAPH شهر آناهایم کالیفرنیا از فناوری SSG رونمایی کرد.

گرافیک حالت جامد amd

راهکار پیشنهادی جدید شرکت ای‌ام‌دی برای موج بعدی محتوای گرافیکی مانند محصولات ویدیویی 8K، رندرینگ‌های با رزولوشن بالا، ایجاد محتوای گرافیکی واقعیت مجازی یا دیگر پردازش‌های گرافیکی مربوط به اکتشاف نفت و گاز، مهندسی محاسباتی، تصویربرداری‌های پزشکی و دیگر علوم مربوط به زندگی ایده‌آل خواهد بود.

نایب رییس و معمار ارشد گروه فناوری Radeon آقای راجا کُدوری (Raja Koduri) در مصاحبه‌ای با وب‌سایت VentureBeat توضیح داد:

ایجاد محتوای هنری، علمی و نرم‌افزارهای مهندسی تجسمی نیازمند پردازش مجموعه داده‌های عظیمی است که به مراتب بیش‌تر از ظرفیت حافظه‌ی کارت‌های گرافیکی موجود است.

او در ادامه اظهار کرد:

SSG یک حافظه‌ی سریع در کنار پردازنده‌ی گرافیکی است.

محدودیت‌های جاری باعث تقسیم کردن داده‌ها برای پردازش انفرادی و سپس ادغام آن‌ها به وسیله‌ی نرم‌افزار می‌شود که اغلب دلیل کاهش سرعت پردازشی چشم‌گیر در واکشی داده‌های اضافی از حافظه‌ی رم سیستم است. مشکلات مربوط به داده‌های عظیم، توسعه‌دهندگان را از شیوه‌ی استفاده از مزایای پردازنده‌های گرافیکی فعلی دل‌سرد می‌کند. بهره‌مندی از حافظه‌ی گرافیک حالت جامد Radeon Pro در رابطه با مشکل داده‌های بزرگ پردازنده‌ی گرافیکی، عملکرد را بهبود بخشیده و به صورت هیجان‌انگیزی بهره‌وری کاربر را افزایش خواهد داد.

در فناوری قبلی پردازنده‌های گرافیکی، هنگامی که داده‌ی مورد نظر در حافظه‌ی گرافیکی موجود نباشد، رایانه به واسطه‌ی درخواست از واحد پردازش مرکزی (CPU)، اقدام به فراخوانی داده کرده و سپس دوباره محتوا را از حافظه‌ی CPU یا دیسک سخت دریافت می‌کند. این فرآیند طولانی و آهسته، باعث کاهش سرعت پردازنده‌ی گرافیکی در اجرای محاسبات می‌شود. اما خوشبختانه با بهره‌مندی از این فناوری جدید، یک ترابایت از داده در نوع جدیدی از سیستم حافظه برای پشتیبانی از واحد پردازش مرکزی در دسترس خواهد بود. در واقع، پردازنده‌ی گرافیکی می‌تواند بدون مراجعه به CPU، داده‌های بسیار زیادی را واکشی کند.

نرم‌افزارهای مربوط به کیت‌های توسعه‌دهنده فعلی نیز قابل قبول هستند. کیت توسعه‌دهنده با قیمت ۱۰,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۷ میلادی به فروش خواهد رسید.

گرافیک حالت جامد (SSG) شرکت AMD را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ لطفا نظرات خود را در بخش دیدگاه وب‌سایت به اشتراک بگذارید.

منبع venturebeat

 

0

AMD چیپ سرور قدرتمندی را با کنار هم گذاشتن پردازنده و گرافیک می سازد

کمپانی ای‌ام‌دی توانایی خوبی در ساخت پردازنده‌های گرافیکی و پردازنده‌های مرکزی دارد. گفته می‌شود که این شرکت در صدد ساخت تراشه‌های سرور جدید با استفاده از ترکیب پردازنده و پردازنده‌ی گرافیکی است. 

کمپانی ای‌ام‌دی حالا نسبت به یک دهه پیش، تهدید بسیار جدی‌تری برای اینتل در حوزه‌ی سرور محسوب می‌شود، اما پس از برداشتن چند گام اشتباه و ارائه‌ی تراشه‌هایی ضعیف، تجارت سرور این شرکت با مشکلات متعددی مواجه شده است.

حال ای‌ام‌دی با ارائه‌ی پردازنده‌های سری Zen خود که در رایانه‌های شخصی مورد استفاده قرار می‌گیرند، در صدد احیای دوباره‌ی تجارت سرور خود است. این کمپانی با تراشه‌های Zen خلاقیت خود را شکوفا کرده و قصد دارد با ادغام این پردازنده با یک پردازنده‌ی گرافیکی قدرتمند، یک ابرتراشه‌ی بسیار توانمند برای اجرای وظایف سنگین بسازد.

AMD

لیزا سو، مدیرعامل AMD روز سه‌شنبه در این مورد گفت:

ما معتقدیم می‌توان یک پردازنده‌ی بالا رده را با یک پردازنده‌ی گرافیکی قدرتمند ادغام کنیم.

سو این پاسخ را در جواب فردی داده بود که سوالی در مورد امکان ترکیب پردازنده‌های سری Zen با پردازنده‌های گرافیکی مبتنی بر معماری Vega این کمپانی که به زودی عرضه می‌شوند، پرسیده بود. این کار به منظور ساخت تراشه‌های بزرگ برای مصارف تجاری و پردازش‌های بسیار سنگین انجام می‌شود. سو در مورد زمان عرضه‌ی این تراشه‌ها نیز گفت:

بدیهی است که این محصولات را به موقع به بازار عرضه خواهیم کرد. ساخت تراشه حوزه‌ای است که ترکیب این دو تکنولوژی در آن کاملا منطقی است.

این نخستین باری نیست که AMD اقدام به ساخت یک ابرچیپ می‌کند. پیش‌تر نیز این کمپانی با ترکیب پردازنده‌ها و پردازنده‌های گرافیکی، اقدام به ساخت چیپ‌هایی سفارشی کرده بود که در کنسول‌های بازی ایکس‌باکس وان و پلی استیشن ۴ مورد استفاده قرار گرفته بودند. تراشه‌ی به کار رفته در ساخت ایکس‌باکس وان که دارای ۵ میلیارد ترانزیستور است، از یک پردازنده‌ی هشت هسته‌ای ای‌ام‌دی با نام کد جگوار به همراه یکی از پردازنده‌های گرافیکی سری Radeon این کمپانی بهره می‌برد.

در برخی از سریع‌ترین رایانه‌های دنیا که برای اموری همچون مدلسازی شرایط آب و هوا، پیش‌بینی‌های اقتصادی و طراحی سلاح‌ استفاده می‌شوند، پردازنده‌های گرافیکی به عنوان کمک پردازنده مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای مثال گوگل در دیتاسنترهای خود از پردازنده‌های گرافیکی برای انجام وظایف مرتبط با یادگیری عمیق استفاده می‌کند. در حالی که کمپانی انویدیا میدان رقابت بر سر ابررایانه‌ها و ابررایانش را ترک کرده است، AMD با پردازنده‌های گرافیکی بسیار قدرتمند سری فایر پرو خود سرسختانه در حال مبارزه است.

AMD

البته باید این نکته را هم مد نظر داشت که ابرتراشه‌ی ای‌ام‌دی کاملا منحصر به فرد خواهد بود. کمپانی انویدیا در زمینه‌ی پردازنده‌های گرافیکی بسیار قوی است، اما پردازنده‌ی مرکزی (cpu) نمی‌سازد. در طرف دیگر اینتل قرار دارد که پردازنده‌های آن، سرورهای دنیا را به تسخیر خود درآورده‌اند، اما این کمپانی نیز در زمینه‌ی پردازنده‌های گرافیکی حرفی برای گفتن ندارد. در برخی از ابررایانه‌ها، از ترکیب پردازنده‌های گرافیکی انویدیا و پردازنده‌های اینتل یا ای‌ام‌دی استفاده می‌شود.

اینتل یک تراشه‌ی مخصوص ابررایانش با نام زئون Phi 7290 ساخته است که از ۷۲ هسته بهره می‌برد و تراشه‌ای کاملا بالارده محسوب می‌شود، اما در درون خود پردازنده‌ی گرافیکی ندارد. زئون فی از از پردازنده‌های سری اتم اینتل و vector processor ها برای انجام محاسبات بسیار سنگین بهره می‌برد.

یک ابرتراشه‌ی جدید، برای ای‌ام‌دی ریسک بزرگی است، زیرا تراشه‌ای که از یک پردازنده و پردازنده‌ی گرافیکی جداگانه بهره ببرد را می‌توان به صورت رقابتی قیمت‌گذاری کرد و نکته آن‌جا است که این تراشه‌ها می‌توانند موجب کاهش نیاز کمپانی‌ها به خرید تراشه‌های جداگانه (از جمله ابرتراشه‌ها) شوند.

ای‌ام‌دی با ارائه‌ی تراشه‌های ۶۴ بیتی خود در سال ۲۰۰۳ و معرفی تراشه‌های دوهسته‌ای خود در مدت کوتاهی پس از آن، تبدیل به یکی از اصلی‌ترین کمپانی‌ها در عرصه‌ی سرور شد، اما تاخیرها و شکست‌های تراشه‌های مبتنی بر بولدوزر، در نهایت موجب نابودی تمامی تلاش‌های این کمپانی در عرصه‌ی سرور شد.

آینده‌ی سرورها در گرو توجه به تراشه‌هایی مبتنی بر معماری ARM است. ای‌ام‌دی نیز تولید تراشه‌های سرور x86 خود را بدون هیچ گونه توضیحی رها کرد. اما چیپ‌های آرم به سرورها راه نیافتند و اینتل در نبود ای‌ام‌دی‌ جای پای خود را در زمینه‌ی سرور بیش از پیش محکم کرد. اینتل هم‌اکنون بالغ بر ۹۰ درصد از بازار تراشه‌های سرور دنیا را در اختیار دارد.

AMD در نقشه‌های خود مجددا به سوی معماری x86 بازگشته است. هم‌اکنون پردازنده‌های Zen هیجان بسیاری برای این کمپانی ایجاد کرده‌اند. مدیرعامل ای‌ام‌دی گفته است:

نخستین پردازنده‌های سرور مبتنی بر Zen در نیمه‌ی نخست سال آینده و توسط چندین فروشنده به بازار عرضه خواهند شد. این تراشه‌ها توسط ای‌ام‌دی‌ و سازندگان سرور در سیستم‌های دو سوکتی استفاده شده‌اند و نتایج بسیار امیدبخش بوده‌اند. کمپانی ما به جای هدف قرار دادن تمامی اقشار، این تراشه‌ها را تنها برای بازارهای خاص و مورد نظر خود تولید کرده است.

بر خلاف اینتل، ای‌ام‌دی از لحاظ منابع چندان غنی نیست، بنابراین تنها بر بازارهایی تمرکز می‌کند که از سوددهی بالای آن‌ها اطمینان دارد.

منبع pcworld

 

0

لینوکس دیگر از پردازنده های ۳۲ بیتی پشتیبانی نخواهد کرد

دو کمپانی Intel و AMD طی سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ میلادی اولین پردازنده‌های ۶۴ بیتی خود را راهی بازار کردند. حال پس از گذشت بیش از یک دهه از زمان عرضه‌ی این پردازنده‌ها به بازار، توزیع کنندگان نسخه‌های مختلف لینوکس در نظر دارد تا پشتیبانی از سخت افزار ۳۲ بیتی را متوقف کنند.

بیش از یک دهه از زمان عرضه‌ی اولین پردازنده‌های ۶۴ بیتی توسط اینتل و اِی اِم دی می‌گذرد. در طول یک دهه‌ی گذشته توزیع کنندگان سیستم عامل لینوکس در کنار نسخه‌ی ۶۴ بیتی، نسخه‌ی ۳۲ بیتی سیستم عامل خود را نیز راهی بازار می‌کردند، اما به نظر می‌رسد این موضوع به پایان خود نزدیک شده و دیگر شاهد پشتیبانی از سخت افزار ۳۲ بیتی توسط لینوکس نخواهیم بود.

البته باید به این نکته اشاره کرد که گوگل از سال ۲۰۱۵، انتشار نسخه‌ی ۳۲ بیتی سیستم عامل کروم را که مبتنی بر لینوکس است، متوقف کرده است.

جان لدکوف از اوبونتو جزو افرادی است که مشتاقانه در پی توقف پشتیباتی و عرضه‌ی نسخه‌ی ۳۲ بیتی سیستم عامل لینوکس است. وی به این موضوع اشاره می‌کند که این روزها پیدا کردن و استفاده از سخت‌افزار با پشتیبانی ۶۴ بیت کار چندان سخت و پیچیده‌ای نیست، حال آنکه توسعه‌دهندگان برای توسعه، تست و آماده‌سازی نسخه‌های ۳۲ بیتی سیستم عامل خود وقت زیادی را صرف می‌کنند. در لینوکس، معماری i386 بصورت استاندارد برای پردازنده‌های ۳۲ بیتی اینتل توسعه یافته است، حال آنکه معماری amd64 توسط کمپانی AMD توسعه یافته هرچند می‌توان در پردازنده‌های اینتل نیز از آن استفاده کرد.

لدکوف به این موضوع اشاره کرده که اوبونتو در نسخه‌های بعدی اوبونتو، پشتیبانی از پردازنده‌های ۳۲ بیتی را محدود کرده و در نسخه‌های آینده دیگر خبری از اوبونتوی ۳۲ بیتی برای دسکتاپ و سرور نخواهد بود. آخرین نسخه از اوبونتو که شاهد پشتیبانی از نسخه ۳۲ بیتی خواهیم بود، ۱۶.۱۰ است. با عرضه‌ی نسخه‌ی ۱۸.۱۰ اوبونتو که از سال ۲۰۱۸ میلادی در اختیار علاقمندان قرار خواهد گرفت، دیگر شاهد پشتیبانی از نسخه‌ی ۳۲ بیتی نخواهیم بود.

فدورا توزیع دیگری از لینوکس است که پشتیبانی و انتشار نسخه‌ی ۳۲ بیتی را کنار گذاشته است. تصمیم توسعه دهندگان فدورا این بود تا از نسخه‌ی ۲۴ دیگر این توزیع را در نسخه ۳۲ بیتی منتشر نکنند، حال آنکه این تصمیم رنگ واقعیت به خود نگرفت، هرچند پشتیبانی از این معماری کاهش یافت و تنها چند نسخه از فدورا ۲۴ از معماری ۳۲ بیتی پشتیبانی می‌کنند. انتظار می‌رود فدورا در نسخه‌های بعدی پشتیبانی از نسخه ۳۲ بیتی را کنار بگذارد.

OpenSUSE Leap‌ از ابتدای پیدایش اصلا در نسخه‌ی ۳۲ بیتی راهی بازار نشده است. ریچارد براون، مدیر اوپن سوسه در ردیت به این موضوع اشاره کرده که پشتیبانی از نسخه ی ۳۲ بیتی ارزش زحماتی را که برای آن صرف می‌شود، نداشته و کاهش تعداد دانلودهای انجام شده برای نسخه ۳۲ بیتی نشان از کمرنگ شدن اهمیت این نسخه دارد.

البته باید به این موضوع اشاره کرد که نسخه‌های ۳۲ بیتی همچنان در دسترس خواهند بود و عدم پشتیبانی از سخت‌افزار ۳۲ بیتی و عدم عرضه نسخه‌ی ۳۲ بیتی به معنای در دسترس نبودن این نسخه‌ها نیست، بطوریکه Ubuntu 16.04 LTS که تحت نسخه ۳۲ بیتی اخیرا منتشر شده تا سال ۲۰۲۱ پشتیبانی خواهد شد.

منبع pcworld

 

0

اینتل و اِی ام دی پردازنده‌ های Kaby Lake و Zen را زودتر از سال ۲۰۱۷ عرضه نمی کنند

در شرایطی که بسیاری از علاقمندان دنیای رایانه منتظر معرفی سری جدید پردازنده‌های دو غول بزرگ دنیای تراشه‌ها یعنی اینتل و ای‌ام‌دی در سال ۲۰۱۶ هستند، به تازگی اخباری منتشر شده که خبر از تعویق زمان عرضه پردازنده‌های جدید این دو شرکت می‌دهد. 

اگر گزارشاتی که امروز منتشر شده درست باشند شاهد معرفی جدیدترین نسل پردازنده‌ها در  جریان CES 2017 خواهیم بود. طبق گزارش‌ها، اینتل و ای‌ام‌دی‌ برنامه خود را برای معرفی پردازنده‌های جدید در سال ۲۰۱۶ تغییر داده و این معرفی را به اوایل سال ۲۰۱۷ موکول کرده‌اند با این تفاوت که حالا در سال ۲۰۱۷ این محصولات در جریان یک نمایشگاه عمومی معرفی خواهند شد. پیش از این قرار بود که ای‌ام‌دی پردازنده Zen خود را طی ۳ ماه آخر سال ۲۰۱۶  و اینتل نیز در فصل سوم سال ۲۰۱۶ پردازنده Kaby Lake خود را معرفی کند. 

هفته پیش در جریان یک رویداد خبری، لیزا سو- مدیر عامل ای‌ام‌دی بیان کرد که پروژه پردازنده Zen برقرار و در حال پیگیری است هر چند که در رابطه با این که آیا این پردازنده امسال معرفی می‌شود محتاطانه صحبت می‌کرد در پاسخ به این سوال که آیا در سال ۲۰۱۶ شاهد معرفی Zen خواهیم بود یا خیر اعلام کرد که هنوز زمان دقیقی برای معرفی این محصول در نظر گرفته نشده است. 

اینتل و ای‌ام‌دی ابتدا به دنبال صفر کردن موجودی پردازنده‌های قدیمی‌تر، سپس عرضه نسل جدید پردازنده‌های خود هستند

همانطور که می‌دانید Zen پردازنده‌ای قدرتمند و کم مصرفی است که بر اساس لیتوگرافی ۱۴ نانومتری FinFET تولید می‌شود. اولین تراشه‌ای که بر اساس این پلتفرم ساخته می‌شود Summit Ridge‌ نام دارد که دارای ۸ هسته و ۱۶ ترد است. سو اشاره کرده که عرضه محصولات متنوع مبتنی بر پلتفرم Zen در سال ۲۰۱۷ صورت می‌گیرد. Zen ابتدا در رایانه‌های دسکتاپ سپس سرورها و بعد در لپتاپ‌ها عرضه می‌شود.

طبق گزارش DigiTimes، شرکت‌های ای‌ام‌دی و اینتل در تلاش هستند تا موجودی فعلی خود را از پردازنده‌های قدیمی‌تر صفر کنند تا جا برای Zen و Kaby Lake ایجاد شود. اما به نظر می‌رسد این فرایند صفر کردن موجودی‌ها آن طور که این دو شرکت انتظار داشتند پیش نرفته به نحوی که  نصف اهداف برنامه‌ریزی شده محقق شده است؛ از این رو این دو شرکت برنامه‌ای برای تولید پردازنده جدید برای سال ۲۰۱۶ ندارند. 

تحلیل‌گران بازار امیدوار بودند که با معرفی پردازنده‌های جدید در سال جاری میلادی، بازار رایانه‌های شخصی تکانی بخورد. آن چه مشهود است جریان بالادستی زنجیره تامین به دلیل تقاضای کم در بازار رایانه‌های شخصی با مسائل جدی در مورد موجودی‌های فعلی مواجه است. برای مثال در مورد اینتل، فروشندگان هنوز هم کالاهای زیادی مجهز به پردازنده‌های اسکای لیک و حتی هسول برای فروش دارند. 

 هنوز هم محصولات زیادی مجهز به پردازنده‌های اسکای لیک و حتی هسول روی دست فروشندگان باقی مانده است

با این توصیفات، اینتل اعلام کرده است که هیچ عجله‌ای برای عرضه پلتفرم جدید خود ندارد ضمن این که kaby Lake هم ارتقای چندانی نسبت به هسول و اسکای لیک محسوب نمی‌شود. در واقع Kaby Lake نسخه تازه‌ای از اسکای لیک است که تحت فرایند ۱۴ نانومتری تولید می‌شود. در واقع جهشی در دنیای پردازنده‌ها تا زمانی که اینتل پردازنده Cannonlake خود را که با لیتوگرافی ۱۰ نانومتری تولید خواهد شد، در نیمه دوم سال ۲۰۱۷ عرضه نکند ایجاد نخواهد شد. تا آن زمان Kaby Lake ویژگی‌های جدیدی نظیر پشتیبانی از USB 3.1، معماری گرافیکی بهتر، پشتیبانی از HDCP 2.2 و غیره را ارائه می‌دهد. 

اگر اوضاع همین‌طور پیش رود زودتر از سال ۲۰۱۷ شاهد Zen و Kaby Lake نخواهیم بود

به لطف این تاخیر احتمالی، تولید کنندگان قادر نخواهند بود تا تولید انبوه محصولات خود مجهز به Zen و Kaby Lake را زودتر از ماه نوامبر و دسامبر آغاز کنند. از این رو انتظار نمی‌رود که تا فصل اول ۲۰۱۷ شاهد بهبود وضع بازار رایانه‌ها باشیم. البته تمام این بازه‌های زمانی اعلام شده گمانه‌زنی‌هایی است که منابع خبری صورت داده‌اند و هنوز اینتل و ای‌ام‌دی اظهار نظر رسمی در این مورد نکرده‌اند. 

منبع digitaltrends

 

0

کمپانی AMD از کارت گرافیک 200 دلاری Radeon RX 480، مناسب برای واقعیت مجازی رونمایی کرد

واقعیت مجازی اگرچه روز به روز بیشتر در میان گیمرها جا می افتد، اما هنوز مشکلات خاص خود، مانند نیاز به سخت افزاری قدرتمند را دارد که دسترسی عموم به عناوین و هدست های آن را غیرممکن می سازد. در همین راستا، کمپانی AMD از کارت گرافیک 200 دلاری Radeon RX 480 رونمایی کرده که گزینه ای ارزان قیمت برای تجربه باکیفیت واقعیت مجازی به شمار می رود. 

 

کارت گرافیک Radeon RX 480 که قرار است تا پایان ماه جاری میلادی در دسترس قرار گیرد، به گونه ای بهینه سازی شده که با تکنولوژی واقعیت مجازی و سخت افزار مورد نیاز قدرتمند آن سازگاری دارد و قدرت پردازشی معادل کارت های گرافیک 500 دلاری را به ارمغان می آورد.

 

Radeon RX 480، اولین گام AMD برای کلید زدن استراتژی قرار دادن واقعیت مجازی در دسترس عموم به شمار می رود. ضمنا RX 480، اولین کارتی است که با استفاده از پردازنده های ساختار-محور Polaris توسعه یافته است. AMD می گوید که بنابر آخرین نظرسنجی خود، پی برده بزرگترین مانع برای جا افتادن تکنولوژی واقعیت مجازی، قیمت بالای سخت افزارهای آن است.

 

مشخصات فنی کارت Radeon RX 420 به شرح زیر است:

  • ترافلاپس (عملیات شناور هر نقطه بر ثانیه): بیشتر از 5
  • واحدهای هسته: 36
  • پهنای باند حافظه: 256 گیگابایت بر ثانیه
  • نرخ دیتا: 8 گیگابایت
  • بیت ریت حافظه: 256 بیت
  • مصرف انرژی: 150 وات
  • سازگار با واقعیت مجازی
  • سازگار با تکنولوژی AMD FreeSync
  • پورت نمایشگر: 1.4 و 1.4 HDR

AMD ضمن رونمایی از این کارت اعلام نموده که قصد دارد در آینده، کارت های سری Polaris بیشتری را برای دسکتاپ ها و نوت بوک های سازگار با واقعیت مجازی عرضه کند. سه ماه پیش بود که این کمپانی، از «قدرتمندترین کارت گرافیک جهان» رونمایی کرد که Radeon Pro Duo نامیده شده، 1500 دلار قیمت دارد و به صورت اختصاصی برای توسعه بازی های واقعیت مجازی تدارک دیده شده است. 

 

AMD1

AMD2

منبع: GameSpot

0

اطلاعات فنی از تراشه های جدید گرافیکی AMD

هر دم از باغ بری می رسد!بهترین جمله ای است که می تواند برای اطلاعات این روزهای AMD و انویدیا عنوان کرد.هر دو در حال آماده ساختن خود برای یکی از جنجالی ترین کامپیوتکس ها هستند.رقابتی که تا کنون سابقه نداشته است.معرفی دو گروه از جدید ترین کارت گرافیک ها به همراه معماری جدید و صد البته ویژگی هایی که بتواند واقعیت مجازی را سیراب کند.

 

هم اکنون با خبر شدیم که در طی آخرین اخبار،برخی اطلاعات کارت گرافیک های جدید در پایگاه داده CompuBench دیده شده است.این اطلاعات متعلق به 3 سیلیکون با نام های VEGA 10،Polaris 10 و Polaris 11 است.تراشه Polaris 11 که گمان می رود در کارت گرافیک های میان رده مورد استفاده قرار گیرد،با شناسه 67FF نشان داده شده است.هر سه سیلیکون از لیتوگرافی 14 نانومتری برخوردار هستند.تراشه وگا 10 از 64 واحد محاسباتی (CU)،4096 پردازنده جریانی و 16 گیگابایت حافظه HBM2 برخوردار است.

این سیلیکون که به احتمال بسیار در کارت گرافیک های پرچمدار مورد استفاده قرار خواهد گرفت،پهنای باندی برابر با 4096 بیت را در اختیار سیستم می گذارد که در نهایت پهنای باند آن به 1024 گیگابایت (1 ترابایت) خواهد رسید.این تراشه می تواند توانی برابر با 8.2 ترافلاپ را به نمایش بگذارد.کلاک هسته در این منبع 1000 مگاهرتز ذکر شده است که مقداری عجیب به نظر می رسد؛که شاید بتوان حالت پایه را برای آن در نظر گرفت.فرکانس موثر حافظه نیز 2000 مگاهرتز است.ستاره قطبی 10 نیز تراشه میان رده نشان داده شده است که چندان دور از انتظار نبود.این سیلیکون نیز دارای 36 واحد محاسباتی،2304 پردازنده جریانی،3.7 ترافلاپ توان پردازشی،8 گیگابایت حافظه GDDR5X و رابط حافظه 256 بیتی است.فرکانس حافظه در این محصول بدون تغییر چندانی بر روی رقم 6000 مگاهرتز ست شده است و پهنای باند آن نیز 192/384 گیگابایت بر ثانیه است.

همانطور که در اطلاعات پیشین نیز به آن اشاره شده است،فرکانس هسته در این محصول 800 مگاهرتز است که امیدواریم در حالت پایه باشد!در نهایت تراشه VEGA 10 نیز که با نام سرزمین سبز نیز شناخته می شود،می تواند کارت گرافیک های رده متوسط رو به پایین را تغذیه کند.این محصول از 16 واحد محاسباتی (CU)،1024 پردازنده جریانی،2.0 ترافلاپ توان پردازشی،2 گیگابایت حافظه GDDR5 و رابط حافظه 128 بیتی برخوردار است.پهنای باند این کارت گرافیک در بهترین حالت به 112 گیگابایت بر ثانیه می رسد.فرکانس حافظه 7000 مگاهرتز و فرکانس هسته نیز 1000 مگاهرتز عنوان شده است.هر چند که این اطلاعات باز هم از سوی AMD به طور کامل تایید نشده است،اما می توان با درصد بالایی از صحت،آنها را قبول کرد.چرا که در بسیاری از موارد این اطلاعات با موارد فنی که در گذشته انتشار یافته بودتطابق دارد و البته با توجه به قرار گیری آنها در CompuBench تائید آنها چندان دور از انتظار نیست.

 

0

ابزار تست عملکرد پی سی SteamVR از برتری کارت های گرافیک AMD نسبت به انویدیا حکایت دارد

با قیمت گذاری دو هدست آکیلس ریفت و اچ تی سی وایو، دیگر زمان آن رسیده که خودمان را برای ورود تکنولوژی واقعیت مجازی به بازار آماده کنیم. در همین راستا، شاید بد نباشد برخی از کاربران، تجدید نظری در سخت افزارهای پی سی خود کرده و در صورت نیاز، مشخصات آن را ارتقا دهند.

هفته گذشته برایتان نوشتیم که کمپانی والو، سازنده پلتفرم استیم و نیز شریک تجاری اچ تی سی در ساخت هدست وایو، به تازگی ابزاری برای تست عملکرد پی سی های سازگار با واقعیت مجازی منتشر کرده. این ابزار که از طریق پلتفرم استیم قابل دانلود است، از طریق اجرای دمویی 2 دقیقه ای، جوانب مختلف سخت افزار کاربر مانند پردازنده و کارت گرافیک را مورد بررسی قرار داده و امتیازی از میان 1 الی 11 به آن اختصاص می دهد.

انتشار این ابزار از سوی والو سبب شد تا کاربران، برترین کارت های گرافیک حال حاضر بازار را با یکدیگر بسنجند و میزان سازگاری آن ها با تکنولوژی واقعیت مجازی را بررسی کنند. همان طور که در جدول زیر قابل مشاهده است، از میان 11 کارت گرافیک برتر فعلی بازار، تنها 4 عدد از آن ها به کمپانی انویدیا تعلق دارند و 7 عدد باقی مانده، جز محصولات AMD به شمار می روند.

Oculus-Rift-HTC-Vive-SteamVR

باید توجه داشت که در جدول بالا، حتی ضعیف ترین کارت های گرافیک، به امتیازی بالاتر از 6 دست یافته اند؛ در واقع اگر کارت گرافیک، امتیازی پایین تر از 6 را در SteamVR دریافت کند قادر به اجرای عناوین واقعیت مجازی نیست.

علاوه بر این، عدم حضور کارت های گرافیک سری GTX 700 انویدیا در لیست بالا کمی تعجب برانگیز است؛ چرا که کارت گرافیک ارزان قیمت تر AMD R9 290 توانست در جایگاه آخر جدول قرار گیرد. در نهایت لیست عملکرد کارت های گرافیک به تناسب قیمت آن ها را می توان مشاهده کرد:

Oculus-Rift-HTC-Vive-SteamVR-2